Καθρέφτες στο χώμα

Registered by karjim of Skyros - Σκύρος, Evia Greece on 7/23/2010
Buy from one of these Booksellers:
Amazon.com | Amazon UK | Amazon CA | Amazon DE | Amazon FR | Amazon IT | Bol.com
1 journaler for this copy...
Journal Entry 1 by karjim from Skyros - Σκύρος, Evia Greece on Friday, July 23, 2010
Περιγραφή
Η συναρπαστική ιστορία μιας οικογένειας στα χρόνια του Μεσοπολέμου, της Κατοχής και του Εμφυλίου, με φόντο την ορεινή Αρκαδία. Αφήγηση δυνατή που κερδίζει απ' τις πρώτες γραμμές τον απαιτητικό αναγνώστη.

... Μου δίνεις την αίσθηση πως τούτο το βιβλίο-σιντριβάνι το έγραψες νύχτες, τότε που η ησυχία σου επέτρεπε να ακούς τα πιο ψιθυριστά, τα πιο μυστικά και απόμακρα των ανθρώπων, της φύσης και του ανεξιχνίαστου...

... Αν το "Τέρα Άμου" ήταν μια μπαλάντα θαλασσινή, εδώ έχουμε μια μπαλάντα ορέων, μέσα σε βροχές, ομίχλες και δάση, που κι αυτά συμβολίζουν την ψυχή, ακόμα πιο δύσκολα και περίπλοκα
απ' όσο οι ανοιχτές θάλασσες...

Μάρω Βαμβουνάκη

Journal Entry 2 by karjim at Kallithea - Καλλιθέα, Attica Greece on Tuesday, July 27, 2010
Αυτή τη φορά αισθάνομαι πιο άνετα γιατί την κριτική μου την έχω ήδη κάνει αυτοπροσώπως στο συγγραφέα, ο οποίος είναι ένα εξαιρετικό παιδί.Την έχει μάλιστα δημοσιεύσει στο blog του όπου μπορείτε να τη δείτε:
http://tera-amou.pblogs.gr/2010/07/akomh-mia-kritikh-ligo-protoy-kleisei-to-istologio.html

Αντιγράφω και εδώ:
Από την εποχή συγγραφής της Τέρα Άμου έως σήμερα ο Νίκος Διακογιάννης έχει ωριμάσει και συγγραφικά προχωρήσει πολύ στους "καθρέφτες". Η γλώσσα μου άρεσε πολύ αν και σε σημεία πιο περίτεχνη απ' ότι συνήθως προτιμώ, όμως είχε έναν εσωτερικό ρυθμό που ταίριαζε πολύ στο βιβλίο, την ιστορία και τα πρόσωπα. Μοναδική εξαίρεση στο ρυθμό (υποψιάζομαι μάλλον ηθελημένα) ήταν το δεύτερο μέρος του βιβλίου που η αφήγηση γίνεται τριτοπρόσωπη. Εκεί άλλαξε το ύφος, άλλαξε ο ρυθμός της δράσης και της αφήγησης και το βιβλίο πήρε κάτι από βιβλίο δράσης που δεν μου κόλλαγε. Αντιθέτως στο υπόλοιπο βιβλίο μου φάνηκε ότι χειρίστηκε με πολύ μαεστρία την πρωτοπρόσωπη αφήγηση και μάλιστα από γυναίκα ηρωίδα και ανέπτυξε με άνεση και ομορφιά γυναικείους χαρακτήρες. Τις δε μικρές παραγραφούλες με πλάγια γράμματα στο τέλος του κάθε κεφαλαίου τις θεώρησα μικρά διαμαντάκια συγγραφής.

Ένα από τα πιο δυνατά σημεία θεωρώ την εικονοπλασία και μάλιστα εικόνες αντρικής γραφής (τις οποίες θεωρώ και καλύτερες συνήθως από των γυναικών συγγραφέων). Εγώ θα προσπαθούσα να χρησιμοποιήσω λιγότερο διάλογο στο βιβλίο, γιατί στα αφηγηματικά βιβλία μπορεί να διαταράξει το ρυθμό και να πλατειάσει.
Μπράβο στον συγγραφέα που πήρε το θάρρος να γράψει ένα βιβλίο για ένα μέρος που δεν είναι "δικό του" και μάλιστα το κατάφερε με πολύ καλή ανάπλαση ιστορική και ηθογραφική χωρίς να κουράσει, χωρίς παρέλαση ενοχλητικών ιστορικών πληροφοριών που αποπροσανατολίζουν τον αναγνώστη. Η μόνη μου απορία (δε θα την έλεγα ένσταση) είναι στο θέμα του βιβλίου. Το πέρασμα από την παιδική ηλικία στην εφηβεία και στη γυναικεία ωρίμανση της Αργυρώς είναι ο σκελετός του. Η τελική συμφιλίωση - ή απομυθοποίηση- της ηρωίδας με τους νερόλακκους μοιάζει σαν το κλείσιμο της ιστορίας. Όμως στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου μοιάζει με μία saga, μία οικογενειακή ιστορία που διατρέχει δύο δεκαετίες. Ίσως χρειαζόμουνα πιο χαρακτηριστική αρχή και τέλος (κάποιο συγκεκριμένο πολύ έντονο περιστατικό που να ανοίξει και να κλείσει την ιστορία) γιατί μου έδωσε την εντύπωση μίας saga που δεν ολοκληρώθηκε, δεν κάλυψε τη ζωή των ηρώων μέχρι το τέλος όπως συνήθως γίνεται. Ίσως απλά να ήθελα κι άλλο εγώ...
Επίσης οφείλω να πω ότι διέκρινα στο βιβλίο τον ίδιο όσο μπορώ να κρίνω από το λίγο που τον γνωρίζω: έναν ενθουσιώδη, δοτικό άνθρωπο που παρασέρνεται από τους ήρωές του και τις λεπτομέρειες που αγάπησε, και δε φείδεται συναισθημάτων απέναντί τους. Το θεωρώ καλό αλλά θέλει προσοχή και αποστασιοποίηση στη δεύτερη γραφή που εγώ συνηθίζω να κάνω αρκετό καιρό μετά την πρώτη (και η οποία δεν έχει την έξαψη και το ενδιαφέρον της πρώτης, το γνωρίζω)
Τον ευχαριστώ για το αναγνωστικό ταξίδι που μου χάρισε και το οποίο απόλαυσα παρά τις παραπάνω παρατηρήσεις. Πιστεύω ακράδαντα ότι έχει πολλά και πολύ περισσότερα να δώσει στη λογοτεχνία και χαίρομαι γιατί θα είμαι εκεί να τον παρακολουθήσω, να μεγαλώνουμε μαζί, συγγραφικά και αναγνωστικά και το περιμένω.
Καλή επιτυχία, Νίκο, στον "Ύπνο των αγαλμάτων" (τον οποίο μου φαίνεται ότι "προετοίμασες ή προειδοποίησες" στους Καθρέφτες) και σε κάθε επόμενο βιβλίο. Εγώ θα σε παρακολουθώ. Είπαμε: μαζί μεγαλώνουμε...

Are you sure you want to delete this item? It cannot be undone.