Ο Θείος μου ο Ναπολέων

by Iraj Pezeshkzad | Literature & Fiction |
ISBN: Global Overview for this book
Registered by ronsar on 1/9/2008
Buy from one of these Booksellers:
Amazon.com | Amazon UK | Amazon CA | Amazon DE | Amazon FR | Amazon IT | Bol.com
10 journalers for this copy...
Journal Entry 1 by ronsar on Wednesday, January 09, 2008
Το μετέφρασα από τα αγγλικά και το βρίσκω πολύ διασκεδαστικό και καλογραμμένο.

Bookray με συμμετέχοντες

kihli
quino-salonika
kermit60
lithograf
annadvarna
strangeEmily
aris1
(japanorange) ζήτησε να εξαιρεθεί από όλα τα rings, rays
Evablue
panost
okyrhoe
mari-no
zlatkogr
Stoxasths
karjim

Journal Entry 2 by kihli from Thessaloniki, Thessaloniki Greece on Saturday, January 19, 2008
έφτασε χθές,σ'ευχαριστώ πολύ ronsar!

Journal Entry 3 by kihli from Thessaloniki, Thessaloniki Greece on Sunday, March 16, 2008
επιτέλους το τελειωσα το βιβλίο...καλό αλλά τεράστιο!!!

πρώτα απ'όλα μπράβο ronsar για τη μετάφρασή σου,παρ'όλο που είναι μετάφραση απο μετάφραση δεν ένοιωσα να "χάνω΄" το κείμενο.

χιούμορ υπάρχει στο βιβλίο,ξεκαρδιστικό κάποιες φορές,ένοιωσα σαν να γύριζα στις αυλές του '50 στην Αθήνα,όπως στις παλιές ελληνικές ταινίες...πράγματι πολύ ενδιαφέρον να βλέπεις οτι Ιράν δεν ήταν μόνο αυτά που μαθαίναμε εμείς τις δεκαετίες '80 και '90,οτι υπήρχε και κάτι άλλο πιο παλιά,οτι τελικά οι διαφορές μας δεν είναι και τόσο πολλές.

δεν είμαι ιδιαίτερα καλή στα σχόλια,όμως μου άρεσε το βιβλίο. Σειρά έχει ο επόμενος! Σ'ευχαριστώ ronsar!

Journal Entry 4 by kihli from Thessaloniki, Thessaloniki Greece on Wednesday, April 02, 2008
πηγαίνει με καθυστέρηση στην Kermit60....

Journal Entry 5 by kermit60 from Nea Smirni, Attica Greece on Saturday, April 12, 2008
Κατέφθασε και θα το αρχίσω σύντομα με την ησυχία μου!
Ευχαριστώ όλους!

Journal Entry 6 by kermit60 from Nea Smirni, Attica Greece on Tuesday, May 06, 2008
Θα ήθελα να ζητήσω συγνώμη για την καθυστέρηση αλλά λόγω Πάσχα και συνεδρίου το βιβλιο άργησε να ταξιδέψει!
Οταν η ronsar είπε οτι το βιβλίο αξίζει να το διαβάσετε την εμπιστεύτηκα αμέσως και γράφτηκα στη λίστα! Σήμερα θα στεναχωριόμουν πραγματικά πολύ αν δεν το διάβαζα!
.....Moment moment τι γέλιο ήταν αυτό που μου προκάλεσε το βιβλίο και .... Γιατί να πώ ψέματα? Ως τον τάφο είναι, αχ...αχ...το βιβλίο αυτό θα μου μείνει αλησμόνητο!
Ο θείος πατριάρχης και τρελαμένος λιγουλάκι με τους 'Αγγλους, ο υπηρετής του ακολουθεί το αφεντικό αλλά παράλληλα προλαμβάνει και τις καταστροφές όσο μπορεί,
τα ερωτευμένα παιδιά ανηψιός και κόρη του Θείου του μανιώδους με το Ναπολέοντα και που του δίνουν και το παρατσούκλι, κλέβουν την παράσταση γιατί μέσα από τα δικά τους μάτια διαδραματίζονται τα τραγελαφικά γεγονάτα της τρελής οικογενείας, κάνουν το βιβλίο ρομαντικό!
Οι χαραχτήρες ήταν κατά την απόψή μου τέλεια δοσμένοι , ο καθένας από τους πρωταγωνιστές έβαζε και το δικό του στίγμα στην ιστορία και όλοι μαζί έκαναν την πλοκή του βιβλίου τόσο ενδιαφέρουσα που με έκαναν να ξεχνώ τον όγκο του βιβλίου και να θέλω να το τελειώσω για να δω το τέλος, με έτρωγε η περιέργεια για την εξέλιξη του έρωτος των παιδιών, για τον Θείο Ναπολέων που στο τέλος τα χάνει λίγο, για το αθώο κορίτσι και το μωρό του και για όλους τους υπόλοιπους που παίρνουν μέρος στα καθημέρινά γεγονάτα της οικογενείας.
Γέλιο,χιούμορ καυστικό αλλά και καταστάσεις που συντάμε ακόμη και σήμερα εδώ στον δικό μας τόπο , οι έριδες , μου έδιναν την αίσθηση μιας οικογενείας που άνετα στέκεται στην Ελλάδα του σήμερα και όχι μόνο στην επαρχία αλλά και στην Αθήνα.
Ιράν ένας πολιτισμός που δεν μνου έμοιαζε με τίποτα τα λόγια των καναλιών και των δημοσιογράφων των μεγάλων εκδοτών, αντίθετα βρήκα ένα λαό όμοιο με το δικό μου που είχε την ατυχία να βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα λόγω πολιτικών καταστάσεων, αλλά και θρησκευτικών, γεμάτο με μελωδία και ποίηση και βαθεία αυτογνωσία κάτι που δεν το συναντώ σε μας.
Για να μην μακρυγορώ ,ο θείος μου ο Ναπολέων άφησε ένα ιδιαίτερο στίγμα σε μένα και θα ήθελα να το διαδώσω και εγώ με τη σειρά μου για αυτό θα το αγοράσω 1
Η μετάφραση νομίζω ότι δεν χρειάζεται τα δικά μου σχόλια είναι απλά περιτά!
Ευχαριστώ
το βιβλίο αναζητά τον επόμενο αναγνώστη!

Καλή ανάγνωση σε όλους.

Journal Entry 7 by annadvarna on Saturday, May 24, 2008
Το έλαβα χθες και ευχαριστώ πολύ. Ίσως μου πάρει μερικές μέρες να το ξεκινήσω γιατί κατα σύμπτωση έλαβα τρία διαφορετκά bookrings χθες!

Journal Entry 8 by annadvarna on Sunday, July 06, 2008
Επιτέλους το διάβασα κι εγώ. Μου άρεσε πολύ μπορείτε να δείτε πιο αναλυτικά τη γνώμη μου εδώ:http://annabooklover.wordpress.com/2008/07/06/iraj-pezeshkzad-ο-θείος-μου-ο-ναπολέων/
Στέλνω μήνυμα στην επόμενη.

Journal Entry 9 by StrangeEmily from Trikala, Trikala Greece on Tuesday, August 05, 2008
Έλαβα χτες το βιβλίο, γιατί άργησα πολύ να περάσω από τη θυρίδα, καθώς έλειπα για καιρό. Φαίνεται από τις πρώτες σελίδες απολαυστικό! Ευχαριστώ Άννα και ronsar!

Journal Entry 10 by StrangeEmily from Trikala, Trikala Greece on Sunday, August 17, 2008
Διάβασα τις δύο εισαγωγές που είναι άκρως ενδιαφέρουσες και κατατοπιστικές, διάβασα και τα πρώτα κεφάλαια (είμαι στη σελίδα 157) αλλά πρέπει να πω πως απογοητεύτηκα, ίσως μάλιστα να μην έπρεπε να διαβάσω την πρώτη, τόσο εγκωμιαστική εισαγωγή; Από περσική λογοτεχνία και τέχνη η μόνη επαφή που είχα είναι τα κόμικς της Σατραπί (που με συντάραξαν) και αρκετές ταινίες του Ιρανικού κινηματογράφου που μου άρεσαν αρκετά και ίσως μου δημιούργησαν ανάλογες, υψηλές προσδοκίες.

Το βιβλίο είναι καλογραμμένο, με κέφι και τρυφερότητα και αγάπη -και πολύ καλά μεταφρασμένο, ronsar, και δεν το λέω επειδή σε γνωρίζω και σε συμπαθώ- αλλά εγώ, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, βαριέμαι!

Και για να γίνω πιο συγκεκριμένη:
Με κουράζουν οι επαναλήψεις, οι χαρακτήρες που θυμίζουν φιγούρες του Καραγκιόζη, οι ιστορίες που δεν έχουν ενδιαφέρον, που δεν με κάνουν καθόλου να γελάω. Ο νεαρός αφηγητής είναι ερωτευμένος αλλά το μόνο που κάνει είναι να παρακολουθεί τους "μεγάλους" ώστε να μπορεί ο συγγραφέας να εξιστορεί τα πάντα σε πρώτο πρόσωπο. Δε νοιώθω να μου κεντρίζει το ενδιαφέρον για το Ιράν αυτή η λαϊκή ηθογραφία που θυμίζει τηλεοπτικές σειρές. Καταλαβαίνω όμως ότι το βιβλίο το '70 μπορεί να είχε μεγάλη επιτυχία στη χώρα του.


Ετοιμαζόμουν να γράψω στο journal entry ότι δεν μπορώ να το συνεχίσω και θα το προωθήσω, αλλά μπαίνοντας στη σελίδα αυτή διάβασα και το σχόλιο της annadvarna στο Blog της (δηλαδή ότι το βιβλίο ξεκινάει αργά και μετά κάτι αλλάζει). Αυτή η κριτική λοιπόν με κάνει να δώσω άλλη μία ευκαιρία!

Οπότε δεν το βαθμολογώ και συνεχίζω την ανάγνωση, ελπίζοντας να μου κεντρίσει περισσότερο το ενδιαφέρον...


edit 5 Σεπτεμβρίου 2008:

Τελικά το βιβλίο το τελείωσα πριν λίγες μέρες! Πρέπει να πω ότι έκανα υπομονή και βοήθησε σε αυτό το γεγονός ότι περνούσα όλες τις μέρες στο σπίτι, λόγω εγκυμοσύνης :)
Μετά τη σελίδα 270 (με τη δυναμική εμφάνιση του Ινδού) η ιστορία άρχισε να γίνεται ενδιαφέρουσα. Δεν λέω πολλά για να μη χαλάσω τη συνέχεια αλλά ο χαρακτήρας του θείου Ασαντολά τότε αρχίζει και γίνεται καταλύτης. Ειναι σαν ο συγγραφέας να άλλαξε γνώμη ή να είχε μια ξαφνική έμπνευση.

Στο τέλος το βιβλίο μου άφησε μια γλυκειά αίσθηση και κυρίως η ιστορία αγάπης του συγγραφέα, που τόσο πολύ άργησε να τη βάλει πραγματικά στο βιβλίο.




Journal Entry 11 by StrangeEmily at To the next participant, A Bookring -- Controlled Releases on Friday, September 05, 2008

Released 11 yrs ago (9/6/2008 UTC) at To the next participant, A Bookring -- Controlled Releases

CONTROLLED RELEASE NOTES:

CONTROLLED RELEASE NOTES:

Στέλνω το βιβλίο ταχυδρομικά στον Quino. Καλή συνέχεια sto bookring! Ευχαριστώ ronsar!

Journal Entry 12 by quino-salonika from Athens - Αθήνα, Attica Greece on Friday, September 12, 2008
ήρθε, ευχαριστώ!

*δεν έχει κ γαμώ τα εξώφυλλα;*


************

λοιπόν, ξεκίνησε πολύ ωραία, κάπου στα μισά όμως άρχισε να με κουράζει αυτή η υπερβολική θεατρικότητα του. το πάλεψα πολύ καιρό, μα στο τέλος υπέκυψα κ τ' άφησα στη μέση..! πάντως θα γινόταν μία πάρα πολύ καλή ταινία!

Journal Entry 13 by evablue from Athens - Αθήνα, Attica Greece on Thursday, February 19, 2009
Έφτασε σήμερα στα χέρια μου παρέα με κάτι φοβερά παστελάκια. Που το ήξερες ότι έχω αδυναμία στο σουσάμι quino? Ευχαριστώ πολύ!
Τελειώνω ένα bookring που διαβάζω και υπολογίζω να το ξεκινήσω αρχή της επόμενης εβδομάδας.

Journal Entry 14 by evablue from Athens - Αθήνα, Attica Greece on Wednesday, March 11, 2009
Σε κάποιο βιβλίο που διάβασα σχετικά πρόσφατα, η κεντρική ιδέα ήταν η ανάγκη των ανθρώπων να πιστεύουν σε κάτι (όσο πιο άπιαστο, τόσο το καλύτερο). Ομολογώ ότι το στίγμα αυτού εδώ του βιβλίου, πως έχουμε δηλαδή ανάγκη από έναν ισχυρό εχθρό (στον οποίο φορτώνουμε μάλιστα όλες τις αποτυχίες μας) μου φαίνεται πιο αληθινό. Παντού και καθημερινά ακούμε για συνωμοσίες - ο καθένας έχει ονομάσει τον εχθρό που τον βολεύει: τους Αμερικάνους, την (γενικώς και αορίστως) "εξουσία", το κεφάλαιο, τους κομμουνιστές, τους αναρχικούς, τους "μπαχαλάκηδες" και πάει λέγοντας... Αυτό το στοιχείο έκανε τον θείο Ναπολέοντα οικείο.

Βρήκα το βιβλίο διασκεδαστικό και ευκολοδιάβαστο (γεγονός που σίγουρα οφείλεται και στην πολύ ωραία μετάφραση της ronsar) αλλά δεν πιστεύω ότι έμαθα και πολλά για την κουλτούρα και την καθημερινότητα του Ιράν. Η ιστορία ήταν πολύ περιορισμένη στη στενή αυλή.
Μου έκανε τρομερή εντύπωση το γεγονός ότι ενώ έξω χάλαγε ο κόσμος (να θυμίσω ότι διαδραματίζεται στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου) οι "κύριοι της αυλής" ασχολούνται αποκλειστικά και με φοβερή μικροπρέπεια με τις προσωπικές τους διαφορές και τα απωθημένα. Και καλά ο θείος Ναπολέων που ζούσε στον φανταστικό κόσμο που έπλασε με τη μεγαλομανία του, παρασύροντας μάλιστα και τον δικό του Σάντσο, τον Μασγκασέμ, που αντί να του χρησιμεύει ως αντίβαρο κοινής λογικής τον έσπρωχνε ακόμα πιο βαθιά στο φανταστικό του βασίλειο. Όλοι οι άλλοι όμως, οι θεωρούμενοι σώφρονες, συμπεριφέρονται εντελώς ανήθικα εκμεταλλευόμενοι την τρέλα του για να πετύχουν τους εκάστοτε σκοπούς τους. Ο μόνος που διασώζεται είναι ο πλακατζής θείος Ασαντoλά, σχεδόν μοιραζόμουν το άγχος του αφηγητή όταν τον περίμενε να εμφανιστεί για να σώσει κάθε φορά την κατάσταση.

Σε γενικές γραμμές και εξ αιτίας των παρεμβάσεων του Ασαντoλά πέρασα καλά διαβάζοντας το βιβλίο. Καταδιασκέδασα με την απόπειρα να ανακηρυχθεί το Σαν Φρανσίσκο απαγορευμένη πόλη και όταν επιτέλους ανακάλυψα τον ορισμό του Λος Άντζελες :D
Τώρα διαβάζω τις εισαγωγές και έχω επικοινωνήσει με τον panost για τη συνέχεια.
ronsar ευχαριστώ πολύ.

ΕΤΑ Παραδόθηκε ιδιοχείρως στον panost την Κυριακή 15/3. Καλή ανάγνωση

Journal Entry 15 by panost from Athens - Αθήνα, Attica Greece on Monday, March 16, 2009
Είμαι ο επόμενος στη λίστα. Ευχαριστώ την EvaBlue για τον κόπο και τη ronsar για την ευκαρία να το διαβάσω. Προβλέπεται καλό. Υπομονή μόνο ως τις 29 Μαρτίου που θα το ξεκινήσω ένεκα το στοίχημα :)

Journal Entry 16 by panost from Athens - Αθήνα, Attica Greece on Wednesday, April 01, 2009
Για να είμαι ειλικρινής άλλα περιμένα. Ήταν σα να έβλεπα τα Σύνορα της αγάπης με την Τουρκάλα και τον Έλληνα. Κι εννοώ τις εσωτερικές έριδες της οικογένειας, τους καυγάδες και τις αντιζηλίες. Προσπερνώ όμως την πρώτη εντύπωση και μπορώ να πω ότι κρύβει αρκετά στοιχεία μέσα του για την κουλτούρα του Ιράν. Έχει αστείες στιγμές, έχει διεξοδική ανάλυση προσωπικοτήτων καθημερινών και όμως τόσο κωμικών. Μου έκανε εντύπωση που γυρίστηκε και σε σειρά για την ιρανική τηλεόραση. Σαν μυθιστόρημα δε μου έκανε κλικ. Με εντυπωσίασε όμως ξαναλέω ο πλούτος των πληροφοριών και η φωτογράφιση των εθίμων και των ηθών μιας καθημερινής ιρανικης κοινωνίας εν όψει του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου. Αξίζει να διαβαστεί. Ευχαριστώ ronsar για την ευκαιρία. Θα το δώσω στην okyrhoe μεθαύριο στην Πάτρα.

Journal Entry 17 by okyrhoe from Athens - Αθήνα, Attica Greece on Sunday, April 05, 2009
Εμμ...έπρεπε να ταξιδέψω μέχρι Πάτρα για να παραλάβω το βιβλίο!

Θα αργήσω να το διαβάσω...έρχεται το Πάσχα, ένα μικρό ταξιδάκι, μετά καπάκι το Αντάμωμα.... Οπότε λίγη υπομονή μέχρι να επανέλθω εδώ με τις εντυπώσεις μου.

Journal Entry 18 by okyrhoe from Athens - Αθήνα, Attica Greece on Monday, June 22, 2009
Οι Ιρανοί έχουν την συνήθεια να διευκρηνίζουν "Δεν είμαστε άραβες, είμαστε πέρσες." Σίγουρα, αλλά λόγου θρησκείας και ιστορίας, νομίζω ότι στον σημερινό περσικό πολιτισμό υπάρχουν αρκετά κοινά στοιχεία με τους άραβες και τους οθωμανούς. 'Οπως γράφει ο panost τα γεγονότα εντός της οικογενείας θύμιζαν τούρκικη ή αιγυπτιακή τηλεοπτική σαπουνόπερα. 'Αλλες φορές μου ερχόταν στον νου ο Καραγκίοζης!
Νομίζω όμως ότι υπάρχουν και μερικά στοιχεία που ανήκουν στην 'δυτική' κουλτούρα, όσον αφορά την Οι Ιρανοί έχουν την συνήθεια να διευκρηνίζουν "Δεν είμαστε άραβες, είμαστε πέρσες." Σίγουρα, λόγω θρησκείας και ιστορίας όμως, στον σημερινό ιρανικό πολιτισμό υπάρχουν αρκετά κοινά στοιχεία με τους άραβες και τους οθωμανούς.
Σε αυτό το μυθιστόρημα τα γεγονότα εντός της οικογενείακής έπαυλης θύμιζαν τούρκικη ή αιγυπτιακή τηλεοπτική σαπουνόπερα. 'Αλλες φορές μου ερχόταν στον νου ο Καραγκίοζης!
Νομίζω όμως ότι υπάρχουν και μερικά στοιχεία που ανήκουν στην 'δυτική' κουλτούρα, όσον αφορά την δομή του μυθιστορήματος. Επίσης, φαντάζομαι ότι πρέπει να υπάρχουν και αναφορές σε έργα από αγγλόφωνη ή και την ευρωπαϊκη λογοτεχνία.
'Ενα παράδειγμα, ο "δόκτορας αλ-χοκαμά" είναι σαν να λέμε "ο ιατρός Ιατρίδης", κάτι που θυμίζει αρκετά τον "Humbert Humbert" του Ναμπόκοβ. Στο έργο του Lolita, έχουμε μία σάτιρα του Αμερικανικού πολιτισμού (η μάλλον της μή-ύπαρξης του Αμερικανικού πολιτισμού) μέσα από την ιστοριά μιας εμμονής ενός ώριμου κυρίου για μία ανήλικη. Στον Ναπολέων έχουμε την παράλληλο της εμμονής του νεαρού αφηγητή για την Λεϊλί - στοιχείο το οποίο είναι συγχρόνος και μία αναφορά στον αραβικό μύθο του παράφορου έρωτοα του Μαζνούν για την Λεϊλά (θυμάστε το τραγούδι του Eric Clapton?). Ακόμα και σήμερα, στα Αραβικά όταν θέλουμε να πούμε ότι κάποιος έχει τρελλαθεί, λέγεται ότι είναι "Μαζνούν". Υπάρχουν διάφορες μορφές τρέλλας, εκτός του αφηγητή και του Αγαπητού Θείου, όπως την τραγελαφική φιγούρα του Ντουσταλί με την θετή του κόρη (ακριβώς σαν στο Lolita), της γυναίκας του.
'Ενα άλλο 'δυτικό' μοτίβο στο μυθιστόρημα είναι η πολυμορφία του 'αφηγητή' - σε ένα χαρακτήρα εμφανίζεται σαν έφηβος, σε άλλο χαρακτήρα είναι ο ώριμος άντρας που έχει ξεπεράσει την εφηβική εμμονή (ο στοργικός )




Edit 22.07.2009: Διαβάστε το άρθρο του Ιάσων Αθανασιάδη πάνω στην Ιρανική προκατάληψη ενάντια στους Άγγλους, το οποίο έγραψε μετά την διαμονή του στις Ιρανικές φυλακές κατά των πρόσφατων διαδηλώσεων στο Ιράν. --->
"Like every Iranian, I had read Dear Uncle Napoleon, the definitive literary work on the Iranian obsession with the English. And I had listened to its author Iraj Pezeshkzad explaining in an MIT auditorium that his novel was a satire on the Iranian tendency to blame everyday occurrences on supernatural elements or outside forces: a fruitless effort, he added, judging from his conversation with a fellow Iranian reading his book on a transatlantic trip. ‘What do you make of that book?’ Pezeshkzad asked him without revealing himself as its author. ‘British propaganda,’ his neighbour instantly replied. ‘Those wily English foxes have tricked us once again with this ingenious “novel” to make us laugh at their perfidious role in our country."

Journal Entry 19 by mari-no from Nafplio - Ναύπλιο, Argolida Greece on Tuesday, July 14, 2009
Το παρέλαβα χτες από τον ταχυδρόμο. Ευχαριστώ πολύ okyrhoe! Ανυπομονώ να το διαβάσω!

Are you sure you want to delete this item? It cannot be undone.