Η Παναγία των Αγγέλων

Registered by Luz-de-Luna of Veria - Βέρια, Imathia Greece on 8/30/2005
Buy from one of these Booksellers:
Amazon.com | Amazon UK | Amazon CA | Amazon DE | Amazon FR | Amazon IT | Bol.com
2 journalers for this copy...
Journal Entry 1 by Luz-de-Luna from Veria - Βέρια, Imathia Greece on Tuesday, August 30, 2005
Αυτές τις μέρες που διαβάζω αυτό το βιβλίο, είναι αδύνατον να το αφήσω από τα χέρια μου... Πώς να κοιμηθώ; Γιατί δεν είναι γνωστό και δημοφιλές, στη θέση των ανάξιων σκουπιδιών που μας διαφημίζουν κάθε μέρα; Γιατί δεν έχει γίνει ακόμα ταινία;
Αναπάντητα ερωτήματα...
Μου συμβαίνει όμως και κάτι άλλο, πρωτοφανές. Δε θέλω να το τελειώσω. Θα μου λείπει φριχτά! Το διαβάζω λίγο-λίγο, μπας και καταφέρω να το κάνω να διαρκέσει περισσότερο... Είναι υπέροχο.

______________________________________________________________________________________________________

Από το οπισθόφυλλο:

[Από το φαινομενικά τυχαίο γεγονός μιας ανατίναξης για την απόφραξη ενός λαγκαδιού σε κάποιο ήσυχο χωριό της Τήνου, απελευθερώνεται το πνεύμα κάποιου Αγγέλου, που για παραπάνω από ενάμιση αιώνα βρίσκεται εγκλωβισμένο σε ένα βράχο κοντά στις πηγές.
Ταυτόχρονα αφυπνίζονται και οι δαίμονες δεσμοφύλακες, οι οποίοι για αντιπερισπασμό σπέρνουν τον τρόμο και τη διχόνοια ανάμεσα στους κατοίκους της περιοχής. Στον ₼γγελο πρέπει να επιστραφούν τα διαμερισμένα σε άγνωστο σημείο πέντε συστατικά στοιχεία της υπόστασής του, γη, φωτιά, νερό, αέρας και αιθέρας, προκειμένου να ανακτήσει δυνάμεις και να επιστρέψει στους ουρανούς.
Η αντίστροφη μέτρηση για την ανάληψη αρχίζει, οι θνητοί βοηθούν κάνοντας ό,τι είναι δυνατόν, αλλά η Κόλαση δεν έχει πει ακόμα την τελευταία λέξη...]

Journal Entry 2 by Luz-de-Luna from Veria - Βέρια, Imathia Greece on Wednesday, September 7, 2005
Τι κρίμα... Τέλειωσε! Και τώρα μου λείπουν οι ήρωες, ανησυχώ γι' αυτούς! :-)
Το βιβλίο είναι καταπληκτικό, και ευχαριστώ πολύ για άλλη μια φορά τον ξάδερφό μου, Γιάννη, που μου το δώρισε πέρσι το καλοκαίρι. Μάλλον είχε κρυφτεί στο βάθος του ραφιού, περιμένοντας να έρθει η κατάλληλη στιγμή για να το διαβάσω!

Journal Entry 3 by Stoxasths at Haringey, Greater London United Kingdom on Sunday, July 1, 2012
Η Παναγία των Αγγέλων, Αντώνης Μπουλούτζας


Η «Παναγία των Αγγέλων» είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο, με έντονο μεταφυσικό χαρακτήρα, ο οποίος αν και είναι πολύ κοντά στον Χριστιανισμό και τη θρησκεία, αποφεύγει τα πολλά κλισέ, δεν πέφτει στην παγίδα του φανατισμού και χρησιμοποιεί χριστιανικά σύμβολα ως εργαλείο της αφήγησης. Σκοπός του βιβλίου είναι μάλλον να γράψει ένα μυθιστόρημα βασιζόμενο στην χριστιανική μεταφυσική με στοιχεία ελληνικής λαογραφίας παρά να προσηλυτίσει. Και η αλήθεια είναι πως σαν εγχείρημα είναι αρκετά δύσκολο αλλά ο συγγραφέας καταφέρνει να ισορροπήσει και να μην κουράσει με θρησκοληπτικές αναφορές. Ενδεχομένως να τον βοηθάει και το γεγονός πως μιλάει για μια ιδιαίτερη κατάσταση όπου ορθόδοξοι και καθολικοί πληθυσμοί (και οι ελαφρώς διαφορετικές θρησκευτικές παραδόσεις) συγκατοικούν στο ίδιο νησί.

-----SPOILER ALERT-----

Το βιβλίο ξεκινάει πολύ έντονα, με μια εισαγωγή γεμάτη τρόμο, χωρίς πολλές εξηγήσεις αλλά με μια ιδιαίτερη γραφή: οι προτάσεις πέφτουν παρατακτικά η μία δίπλα στην άλλη, τα περιστατικά αφηγούνται χωρίς πολλά στολίδια και με έναν τρόπο που παραθέτει τις εξελίξεις με έναν τόνο αναπόφευκτου. Προκύπτει έτσι μια τρομακτική ατμόσφαιρα όπου κυριαρχεί η απορία για το πού θα σταματήσει αυτή η φρίκη καθώς κανείς και τίποτα δε φαίνεται ικανό να εμποδίσει το γεγονός. Η ιστορία μάλιστα γίνεται ακόμα πιο σοβαρή με το περιστατικό με τον ιερέα και τον φρικτό θάνατό του αλλά και αργότερα με τους μαζικούς τάφους, τους θρήνους, την ταχύτητα των θανάτων και των εξελίξεων. Η εισαγωγή με αυτό τον τρόπο καταφέρνει να δώσει τον τόνο για το υπόλοιπο βιβλίο, μας προϊδεάζει για κάτι μεταφυσικό, θανατηφόρο και σίγουρα γεννάει μια αγωνία. Πραγματικά πολύ καλή εισαγωγή, σε κάνει να «πεινάσεις» για το υπόλοιπο βιβλίο.
Στη συνέχεια το βιβλίο μεταφέρεται στη σύγχρονη εποχή και ξεκινάει με το περιστατικό του δυναμίτη του Μαραδέλια στο λαγκάδι. Η ένταση του περιστατικού, ο τρόμος και η όλη εμπειρία, η οποία περιγράφεται εξαιρετικά από τον συγγραφέα μεταφέροντας όλη την ατμόσφαιρα της στιγμής, είναι αλλόκοσμη ίσως, δίνοντας έναν τόνο μυστηρίου στην περιοχή.
Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλούν επίσης οι σελίδες 27 – 29. Ο ρυθμός της αφήγησης αλλάζει, μοιάζει με κείμενο βγαλμένο από άλλο βιβλίο, σχεδόν ακατανόητες σελίδες (αργότερα, φυσικά, βγάζουν νόημα) αλλά το γεγονός πως κινούνται σε έναν άλλο τόπο και χρόνο, όπως και το ύφος τις κάνουν επιβλητικές.
Το επόμενο περιστατικό που ακολουθεί είναι γραμμένο και σκηνοθετημένο με υπέροχο τρόπο. Η ήρεμη αφήγηση μέχρι να φτάσει ο Αμοιραλής (και ο αναγνώστης) στην ανακάλυψη των νεκρών ζώων, εντείνει την ατμόσφαιρα και κάνει ακόμα πιο φρικτό το έγκλημα. Αυτό που κάνει ακόμα πιο βίαιη, άδικη και σκληρή την εικόνα είναι η παράθεση του νεογέννητου ανάμεσα σε τόσο θάνατο, κάνοντας τις δύο καταστάσεις ακόμα πιο αντίθετες.
Στη συνέχεια, στη σελίδα 45 βλέπουμε μια περιγραφή η οποία, προσωπικά, είναι από τις πιο τρομακτικές που έχω διαβάσει. Η λεπτομερής περιγραφή, η επιλογή των λέξεων, ο τρόπος που καταφέρνει ο συγγραφέας να σε κάνει να δεις το πλάσμα στο μυαλό σου αλλά και η περιγραφή του τρομαγμένου Ραφαήλ δημιούργησαν μια εμπειρία απίστευτη! Το πλάσμα, η Γελλούδα όπως μαθαίνουμε αργότερα, είναι βγαλμένο από την ελληνική παράδοση και Ιστορία, παρόμοια πλάσματα εμφανίζονται σε πολλές ιστορίες και μύθους. Ενώ στην αρχαία ελληνική παράδοση πολλά πλάσματα της Φύσης είναι εξαιρετικής ομορφιάς, στην ελληνική – χριστιανική παράδοση τέτοια πλάσματα είναι συνήθως άσχημα, αποκρουστικά, τρομακτικά, με έναν παραφυσικό χαρακτήρα και με απειλητικές διαθέσεις πολλές φορές. Ακόμα όμως και τα πλάσματα του Καλού ( η «Γελλούδα» είναι παράφραση του «Αγγελούδα», άγγελος δηλαδή με την παραδοσιακή κατάληξη «-ούδα/ούδι» που συναντάται σε πολλά μέρη στην Ελλάδα, ειδικά σε νησιά του Αιγαίου και τη Μακεδονία) πολλές φορές προκαλούν τρόμο απέναντι στους θνητούς (το βλέπουμε και προς το τέλος του βιβλίου αυτό με την ανάληψη του Βαθαήλ), ίσως ως υπενθύμιση της διαφοράς και θνητότητάς τους. Παρόμοια περίεργα πλάσματα βλέπουμε και στις σελίδες 55 – 58, ακόμα ένα δείγμα ελληνικής παράδοσης, με τα πλάσματα του Κακού να είναι μια μίξη ζώων με φρικιαστικά αποτελέσματα.
Το βιβλίο ενώ έχει κάποιους πρωταγωνιστές, έχει και πολλούς δευτερεύοντες χαρακτήρες με σημαντική εμπλοκή. Μια από αυτές είναι άμνια Νικολέττα, μια παραδοσιακή και κλασική μορφή της ελληνικής επαρχίας, η αιώνια γερασμένη γιαγιά που προκαλεί από οίκτο μέχρι κούραση στον κόσμο. Στη συγκεκριμένη ιστορία ωστόσο φαίνεται να ξέρει πολλά, να κουβαλάει μυστικά και τελικά βλέπουμε να έχει ένα ρόλο πολύ σημαντικό στην εξέλιξη.
Για πολλές σελίδες ο συγγραφέας στήνει ένα σκηνικό και το κάνει καλά. Μας συστήνει τους πρωταγωνιστές και όλους όσους εμπλέκονται, μαθαίνουμε λίγα πράγματα για την καθημερινή ζωή και την ιστορία τους, βλέπουμε τον βαθμό εμπλοκής τους ως τώρα, μαθαίνουμε τον χαρακτήρα τους, ενώ ταυτόχρονα δημιουργείται μια ατμόσφαιρα αγωνίας και προσμονής. Προς αυτή την κατεύθυνση βλέπουμε και κάποια άλλα μικρότερα περιστατικά που συμβάλλουν στην αγωνία και την μεταφυσική ατμόσφαιρα, όπως η περίεργη μορφή έξω από το σπίτι στη σελίδα 83, το όνειρο της Ελένης με την προειδοποίηση, το «ταξίδι» του Στάθη που μπορεί και «βλέπει» πράγματα και εξελίξεις, η αφήγησης της ιστορίας του δαχτυλιδιού με τις μεταφυσικές ιδιότητες, ο τραυματισμός του Άργους και η βιαστική φυγή του ζεύγους και η βόλτα του Φαρσινού στο λαγκάδι που έχει συνεχώς μια αίσθηση επικείμενου και τρομακτικού. Ειδική αναφορά χρειάζεται νομίζω το περιστατικό με τον Σιγάλα, όπου ο βίαιος ξυλοδαρμός της γυναίκας και πεθεράς του ακολουθείται από μια μεταφυσική επίσκεψη από τον νεκρό καπετάνιο που έχει στοιχειώσει τον Μιχάλη, μια επίσκεψη επιβλητική και απόκοσμη η οποία περιγράφεται εξαιρετικά για άλλη μια φορά.
Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί πολλές μικρές ιστορίες γύρω από την κεντρική πλοκή οι οποίες όλες κλιμακώνονται και ενώνονται προς το τέλος. Ο αναγνώστης μεταφέρεται από τη μια ιστορία στην άλλη με τρόπο αποδοτικό, χωρίς να χάνεται ή να μπερδεύεται. Οι αφηγήσεις κόβονται σε κομβικά σημεία, δημιουργώντας μια αγωνία και δημιουργώντας ένα γλυκό αίσθημα προσμονής.
Αφού έχει τεθεί το σκηνικό της ιστορίας και οι πρωταγωνιστές ανακαλύπτουν το βαθμό στον οποίο εμπλέκονται, ο συγγραφέας επιταχύνει την εξέλιξη, η αγωνία κορυφώνεται και τα περιστατικά πλέον είναι πολλά και συνεχόμενα. Οι ιστορίες και οι χαρακτήρες ενώνονται σε μια κοινή προσπάθεια με τις σκηνές του εξορκισμού και της συλλογικής προσπάθειας για την ανάληψη του αγγέλου να είναι πραγματικά συγκλονιστικές! Ο συγγραφέας συνεχίζει να αποφεύγει τα πολλά κλισέ και να χρησιμοποιεί τη θρησκεία σαν μια δεξαμενή υλικού το οποίο χειρίζεται με ένα δικό του τρόπο. Οι εικόνες που μας δίνει, η συμμετοχή της φύσης στην ιστορία, το μεταφυσικό κομμάτι (με τα δέντρα – σύμβολα στοιχείων, τις παραισθήσεις, τη μάχη του Φαρσινού και τη μετάβαση του σε μια άλλη διάσταση) και τελικά η μάχη του Βαθαήλ (πραγματικά υπέροχος ο χειρισμός της περιγραφής της μορφής του αγγέλου) και η επικράτησή του είναι πολύ καλογραμμένα και αποτελούν ένα ιδανικό φινάλε. Ωστόσο, ακόμα και τώρα στο τέλος του βιβλίου, ο συγγραφέας αποφεύγει τα κλισέ του happy ending και μας δίνει και μια δυσάρεστη ιστορία με το θάνατο της άμνιας Νικολέττας και την απώλεια μνήμης της ιστορίας από όλους τους εμπλεκόμενους.
Εξαιρετικό και διαφορετικό βιβλίο, Luz δεν ξέρω πώς να σε ευχαριστήσω για άλλη μια φορά!

Are you sure you want to delete this item? It cannot be undone.