ΛΕΥΚΗ ΠΕΤΣΕΤΑ ΣΤΟ ΡΙΓΚ

by ΝΙΚΟΣ ΔΑΒΒΕΤΑΣ | Literature & Fiction |
ISBN: 9600438807 Global Overview for this book
Registered by aigliz of Larissa / Λάρισα, Larisa Greece on 12/5/2019
Buy from one of these Booksellers:
Amazon.com | Amazon UK | Amazon CA | Amazon DE | Amazon FR | Amazon IT | Bol.com
3 journalers for this copy...
Journal Entry 1 by aigliz from Larissa / Λάρισα, Larisa Greece on Thursday, December 05, 2019
Από ποιους γράφεται τελικά η ιστορία; Από τους νικητές ή μήπως κι από τους ηττημένους;
Νοέμβρης του 1999: Ένας «παροπλισμένος» ρεπόρτερ αναλαμβάνει να ερευνήσει μια πολιτική δολοφονία του 1944. Όσο όμως προχωρά η έρευνά του τόσο περισσότερο αντιλαμβάνεται πως η αποκάλυψη της Αλήθειας δε συμφέρει κανέναν. Ούτε ακόμη κι αυτόν τον ίδιο! Τι θα κάνει λοιπόν; Θα αποκαλύψει τους πραγματικούς ενόχους ή θα σωπάσει;
Ένα μυθιστόρημα για όλους τους μικρούς εμφύλιους που συνεχίζονται μέσα μας…
Ο Νίκος Δαββέτας αμφισβητεί την ιδεολογική ερμηνεία του Κόκκινου Δεκέμβρη
Δολοφονώντας τον γείτονα.

«Πού βρέθηκε τόσο μίσος;». Εξήντα δύο χρόνια μετά τον κόκκινο Δεκέμβρη το ερώτημα δεν έχει ακόμη απαντηθεί με τρόπο που να ικανοποιεί το δημόσιο αίσθημα. Ο 46χρονος ποιητής και πεζογράφος Νίκος Δαββέτας, αγέννητος εκείνο τον καιρό, ρίχνει ένα αιχμηρό βλέμμα στον «Εμφύλιο μέσα στον Εμφύλιο», μολονότι προσυπογράφει τη φαταλιστική γνωμάτευση του Άρη Αλεξάνδρου: «Όσα κι αν προσθέσω, θα πρόκειται πάντα για μια περίληψη του τελικού κειμένου».

Δεν προτάσσει τυχαία ο Νίκος Δαββέτας το μότο από το Κιβώτιο του Άρη Αλεξάνδρου. Ασφαλώς και θα νιώθει κάποια οντολογική συγγένεια μαζί του, καθότι κι εκείνος είχε δημοσιεύσει ένα πλούσιο ποιητικό - αλλά και μεταφραστικό - έργο προτού στραφεί απρόσμενα και τόσο πετυχημένα προς την πεζογραφία. Το «Κιβώτιο» κυκλοφόρησε το 1974 σχεδόν ταυτόχρονα στα ελληνικά και στα γαλλικά και τάραξε εν μια νυκτί τα λιμνάζοντα ύδατα. Δεν είναι εύκολο να σας μεταφέρω την εντύπωση που έκανε στη γενιά του Δαββέτα και τη δική μου - κομματικοποιημένο φοιτητάριο ως επί το πλείστον - ένα βιβλίο σαν το «Κιβώτιο». Στραβωμένοι από την εφηβεία μας με τα τέσσερα μαρξιστικά ευαγγέλια, το διαβάζαμε λες κι επρόκειτο για το πέμπτο απόκρυφο, το ευαγγέλιο της Μαγδαληνής ή του Ιούδα. Τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια το «Κιβώτιο» έμοιαζε σαν μια εκτός τόπου και χρόνου βλάσφημη αποκάλυψη. Το εικοσιπεντάχρονο κυβερνητικό θέσφατο περί «συμμοριτοπολέμου» ερχόταν να αμφισβητήσει μια τότε εύρωστη κομμουνιστική αριστερά με το αντίρροπο μύθευμα για την «επανάσταση που χάθηκε». Αυτή τη διπολική μανέστρα χαλούσε το «Κιβώτιο» σε ημέρες που δεν υπήρχαν και πολλά ευήκοα ώτα διαθέσιμα για να συλλάβουν το αιρετικό μήνυμά του. Όταν τα ώτα επιτέλους ξεβούλωσαν, ο Εμφύλιος δεν ήταν πια της μόδας. Δεν έχουν πλέον ειπωθεί τα πάντα για τον Εμφύλιο; Ο Δαββέτας διαφωνεί και γράφει μια αδρή νουβέλα για να μας το αποδείξει.

«Είμαι καλά όταν δε ζω με τη δική μου ιστορία»

Ο Νίκος Δαββέτας δεν υποκύπτει ούτε στον κυνισμό ούτε στον πεσιμισμό. Όταν ρίξεις στο ρινγκ τη λευκή πετσέτα - σαν να μας λέει - δεν χρειάζεται υποχρεωτικά να μπήξεις τα κλάματα. Κάλλιστα μπορείς να βάλεις και τα γέλια
Η πλοκή της «Λευκής πετσέτας στο ρινγκ» - κίνηση που στο μποξ σηματοδοτεί την παραδοχή της ήττας - τοποθετείται στο τέλος του 1999, παραμονές του πολυαναμενόμενου Μιλένιουμ. Σύμφωνα με μια έρευνα εκείνη την εποχή, τα Δεκεμβριανά και ο Εμφύλιος θεωρούνται από την κοινή γνώμη ως το δεύτερο σημαντικότερο ιστορικό γεγονός που συνέβη στη χώρα μας κατά τον 20ό αιώνα (χάνουν την πρωτοκαθεδρία από τη Μικρασιατική Καταστροφή). Βάσει αυτού του γκάλοπ, η αρχισυνταξία του περιοδικού όπου εργάζεται ο δημοσιογράφος - αφηγητής της «Πετσέτας» αποφασίζει να δημοσιεύσει ένα πολυσέλιδο αφιέρωμα με συνεντεύξεις από τους ένθεν κι ένθεν αφανείς πρωταγωνιστές του δράματος - ένα αφιέρωμα που να αποφεύγει ει δυνατόν τα τετριμμένα. Η ανάθεση του αφιερώματος πετυχαίνει τον δημοσιογράφο-αφηγητή σε μια δύσκολη καμπή της ζωής του. Καθώς καβαντζάρει τα σαράντα αισθάνεται τελματωμένος. Ο δεκάχρονος γάμος του με την κόρη ενός πασοκτζή επιχειρηματία, πρώην εαμίτη, που με την Αλλαγή έπιασε την καλή οδηγείται στο άδοξο τέλος του από αμοιβαία βαρεμάρα και ο ίδιος δημοσιογράφος βασανίζεται - πρόωρα για την ηλικία του - από συχνοουρία και λοιπές οδυνηρές παρενέργειες του διογκωμένου προστάτη του. Το αφιέρωμα είναι μια καλή αφορμή για να λησμονεί από καιρού εις καιρόν τις δυσλειτουργίες του σαρκίου και του ιδιωτικού του βίου: «Είμαι καλά όταν δε ζω με τη δική μου ιστορία».

Χρυσή ευκαιρία

Εις βάρος των αναγκών του αφιερώματος - όπως θα του τονίσουν επανειλημμένα ο αρχισυντάκτης και οι συνάδελφοί του - ο δημοσιογράφος θα εστιάσει (και θα εγκλωβιστεί) σε δύο δολοφονίες που έλαβαν χώρα κατά τα Δεκεμβριανά στον γενέθλιο συνοικισμό του, τον προσφυγικό Δήμο Σφαγείων, ενός τροτσκιστή διανοούμενου συνδικαλιστή κι ενός ουμανιστή γιατρού. Η έρευνα του δημοσιογράφου θα τον οδηγήσει σε ρηξικέλευθα συμπεράσματα, ασύμβατα τόσο με τις ορθόδοξες κι εκ των υστέρων ερμηνείες για τη μισαλλοδοξία του Κόκκινου Δεκέμβρη όσο και με την κατοπινή παγιωμένη δημόσια εικόνα των επιζώντων εκ των πρωταγωνιστών και δευτεραγωνιστών. Εν ολίγοις ο δημοσιογράφος αντιλαμβάνεται ότι ο ελληνικός εμφύλιος - ο ισπανικός εμφύλιος, κάθε εμφύλιος - δεν ήταν παρά μια κανιβαλιστική σύρραξη μεταξύ γειτόνων, χθεσινών ομοτράπεζων (εκπληκτικό το στιγμιότυπο με τα δυο αδέλφια που το πρωί πολεμούν αντικρυστά και το βράδυ επιστρέφουν σπίτι για να μοιραστούν το φαγητό της μάνας τους), που βρήκαν τη «χρυσή ευκαιρία» για να παρακάμψουν την απαγορευτική κοινωνική ιεραρχία, να λύσουν πολλές από τις προπολεμικές διαφορές τους - οικονομικές, ερωτικές, παντός είδους - κι ετεροχρονισμένα πια, με την πατίνα της λήθης, να εξιδανικεύσουν την ανθρωποσφαγή αφαιρώντας κάθε ενοχλητική ιδεολογική ακίδα.

Ιλαρό εύρημα

Και σε όλα αυτά, πού κολλάει ο διογκωμένος προστάτης; Με ένα ιλαρό εύρημα (δεν θα σας το πω) ο Δαββέτας ενώνει το - πραγματικό ή κατ' επίφασιν - ηρωικό παρελθόν αυτής της χώρας με το αξιοθρήνητο παρόν των συμπολιτών μας, εμάς των ιδίων, παγιδευμένων (οριστικά άραγε;) στις τιποτένιες μικροέγνοιες μας και σε κορμιά καταδικασμένα να φθαρούν (εξ ου και φθονούμε - παρέα με τον ήρωα - τα κορμιά των νέων, όλων όσων «δεν μας παίζουν» πλέον). Ωστόσο ο Νίκος Δαββέτας δεν υποκύπτει ούτε στον κυνισμό ούτε στον πεσιμισμό. Στο παιχνιδιάρικο τελευταίο του δισέλιδο κλείνει με νόημα το μάτι στους συνομηλίκους του και στην κοινή μας μοίρα. Όταν ρίξεις στο ρινγκ τη λευκή πετσέτα - σαν να μας λέει - δεν χρειάζεται υποχρεωτικά να μπήξεις τα κλάματα. Κάλλιστα μπορείς να βάλεις και τα γέλια.

Πέτρος Τατσόπουλος, Τα Νέα, 04/11/2006

Journal Entry 2 by aigliz at Encore un café in Larissa / Λάρισα, Larisa Greece on Thursday, December 05, 2019

Released 7 mos ago (12/8/2019 UTC) at Encore un café in Larissa / Λάρισα, Larisa Greece

WILD RELEASE NOTES:

ΚΑΛΟ ΤΑΞΕΙΔΙ!!!!!

Journal Entry 3 by zozi at Larissa / Λάρισα, Larisa Greece on Sunday, January 12, 2020
Έπιασα το βιβλίο στην τελευταία συνάντηση του 2019. Ήταν το πρώτο βιβλίο του Νίκου Δαββέτα που έπεσε στα χέρια μου. Αρκετα ενδιαφέρον ως θέμα. Να το απολαύσει ο επόμενος αναγνώστης! Καλή χρονιά!

Journal Entry 4 by vassilka at Larissa / Λάρισα, Larisa Greece on Saturday, January 25, 2020
Από το meet up του Ιανουαρίου

Journal Entry 5 by vassilka at Larissa / Λάρισα, Larisa Greece on Saturday, January 25, 2020
Το πρώτο βιβλίο του Δαββετα που διάβασα. Μου άρεσε πολύ η γραφή του καθώς και το θέμα που διαπραγματεύεται. Θα θα στο μέλλον να διαβάσω και κάτι άλλο δικό του

Are you sure you want to delete this item? It cannot be undone.