Στα χρόνια της ομίχλης: Χατισέ

Registered by panost of Athens - Αθήνα, Attica Greece on 4/14/2014
Buy from one of these Booksellers:
Amazon.com | Amazon UK | Amazon CA | Amazon DE | Amazon FR | Amazon IT | Bol.com
3 journalers for this copy...
Journal Entry 1 by panost from Athens - Αθήνα, Attica Greece on Monday, April 14, 2014
Το τρένο από τη Σμύρνη, που χειμώνα του 1876 έβγαινε από την πρωινή ομίχλη, δεν έφερνε μόνο τον ξένο. Ξοπίσω του κουβαλούσε στροβιλίζοντας και το θαλασσινό αγέρι, που πολλά χρόνια πρωτύτερα, από τη μαγευτική πολιτεία των καναλιών είχε φερμένη την οικογένεια του Βενετσιάνου ζωγράφου Πάολο στη Σμύρνη των χρωμάτων και των αρωμάτων.

Κουβαλούσε μέρες και νύχτες ενός μοιραίου έρωτα, πολλές αναμνήσεις, μεγάλα πάθη, μια δολοφονία... μαζί και έναν πίνακα με την ημίγυμνη Χατισέ, που όλους και όλα τα κοίταζε κρύβοντας επτασφράγιστα τα μυστικά της, άλαλη όπως ήτανε όχι μόνο στο κάδρο αλλά και στη ζωή της.

Από τη Σύρο και το Κορδελιό, μέχρι τη Χίο και τα Αλάτσατα, κι από την Πέργαμο ως την Πόλη, πολλών ανθρώπων οι ζωές θα διαγράψουν την τροχιά τους γύρω από τη Χατισέ, ανυποψίαστα τόσο κοντά η μία με την άλλη· ο Στέφανος, η Μαριώ, ο Λιωνής. Ο Ζοζέφ και η Πηνελόπη.
Ο Τζοβάνι, η Φραντσέσκα, η Αντζελίνα. Ο Χακάν και η Ακτσού. Και η Χατισέ, παντού...

Ένα μυθιστόρημα που, μετά την "Ιάσμη", εξακολουθεί να ταξιδεύει τον αναγνώστη στη χαραυγή του 19ου αιώνα, σ΄ εκείνα τα χρόνια τα παλιά, στα χρόνια της ομίχλης.

http://www.youtube.com/watch?v=whvbiCt0Tfo

RING
elenaiah
taxidiarikopouli
tiffany1972
nebula7
feltre

Journal Entry 2 by panost at Athens - Αθήνα, Attica Greece on Monday, April 14, 2014
Μετά την καταπληκτική Ιάσμη, η συγκλονιστική Χατισέ. Άλλο ένα καλογραμμένο βιβλίο του συγγραφέα και μια συγκλονιστική συνέχεια της ιστορίας του. Είναι τόσο πολλά τα αισθήματά μου, είναι τόσο έντονες οι συγκινήσεις που μου προσέφερε αυτό το βιβλίο και δυστυχώς τόσο δύσκολη η θέση μου από εδώ που δεν μπορώ να γράψω και να περιγράψω τίποτε από αυτά γιατί τα περισσότερα δυστυχώς βασίζονται στην πλοκή, οπότε αν γράψω ακριβώς ό,τι θέλω θα προδώσω πολλά σημεία της ιστορίας και είναι κρίμα.

Να ξέρετε κάτι: η ιστορία ξεκινάει το 1876 στον σιδηροδρομικό σταθμό του Κορδελιού, όπου φτάνει ένας άγνωστος και κουβαλά εκτός από τις βαλίτσες του κι ένα σκοτεινό παρελθόν. Από κει και πέρα ξετυλίγεται η ιστορία του βενετσιάνου ζωγράφου Πάολο και της οικογένειάς του. Από τη Βενετία του 1797 στη Σμύρνη του 1809, στη Σύρο του 1811 και της πανούκλας, πίσω στη Σμύρνη του 1821 και τέλος στα Αλάτσατα του 1852 άνθρωποι και ιστορίες, μυρωδιές και ήχοι ταξιδεύουν τον αναγνώστη στα μακρινά χρόνια της ομίχλης. Ο συγγραφέας γράφει πολύ ωραία, χρησιμοποιεί βενετσιάνικες και τούρκικες λέξεις στο κείμενο και έχει τη δύναμη να αναπαριστά μπροστά στον αναγνώστη γεγονότα και καταστάσεις με τρόπο που λίγοι πια συγγραφείς μπορούν. Επιτέλους μαθαίνουμε με τον πιο τραγικό τρόπο τι συνέβη στη δόλεια τη Ροδόκλεια όταν οι Τούρκοι λεηλάτησαν τη Χίο το 1822, ποια ήταν η καλόγρια που ανέθρεψε τον Ισίδωρο και τ' αδέλφια του όταν φυγαδεύτηκαν στη Σύρο και γενικά έχουμε μια ιστορία που χαίρεται να σφίγγει τον κλοιό της αλήθειας γύρω από τους ήρωές της.

Ένα εκπληκτικό γλαφυρό κείμενο και μια πλοκή τόσο σφιχτοδεμένη που δεν μπορείς να πάρεις ανάσα. Νομίζεις ότι διαβάζεις κάτι άσχετο, κάτι που απλώς υπάρχει για να σου γεμίζει τις σελίδες και να σου ροκανίζει το χρόνο και ξαφνικά, μια ανατροπή σου τραβά απότομα την αυλαία και μπροστά στα μάτια σου ξετυλίγεται μια τραγική ιστορία με τους βασικούς πρωταγωνιστές που γνωρίζεις ήδη από το πρώτο βιβλιο! Μακάρι να μπορούσα να γράψω περισσότερα!

Απολαύστε κάποια χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

"Έπειτα από κείνη την ημέρα, κάθε πρωί, με το γάλα λευκή γραμμή ακόμα στο πανωχείλι του, "πάω στου νόνου", έλεγε και πρώτος σηκωνόταν απ' το τραπέζι" (σελ. 66).

Διαβάστε για την αγορά της Σμύρνης στις αρχές του 19ου αιώνα:

"Σε ξύλινους πάγκους να ισορροπούν απάνω σε δεκάδες, ίσως και σε εκατοντάδες τρίποδα, βαλμένα το ένα δίπλα στο άλλο και από τις δυο μεριές, τα χρωματιστά υφάσματα σε τόπια αραδιασμένα απάνω τους ή στοιβαγμένα πίσω, στα πλάγια ή ακόμα και κατάχαμα, από τα πιο απλά μέχρι μεταξωτά ανατολίτικα, δαμασκηνά και άλλα, ήτανε τόσο πολλά κι εντυπωσιακά, που μαγνήτιζαν το βλέμμα. Χρώματα βυσσινιά, πράσινα, κόκκινα, μπλε, κίτρινα και τουρκουάζ τραβούσαν τον διαβάτη όλο και πιο μέσα, όλο και πιο βαθιά στο μπεζεστένι, και δε γινόταν εκείνος να μην προχωρήσει, αφού μετά τα υφάσματα, ο δρόμος με τα χαλιά ήταν όλος στρωμένος. Κι αυτό δεν ήταν σχήμα λόγου.
"Κρεμασμένα από παντού σε απίστευτη ποικιλία χρωμάτων και σχεδίων, και να ήθελες να προσπεράσεις ήτανε φύσει αδύνατον, καθώς οι ίδιοι οι έμποροι σε πιάναν από το χέρι να σου τα δείξουν το ένα μετά το άλλο. Μαγευόσουν όχι μόνο από την ομορφιά τους αλλά και από τα λογής ονόματα, που μόνο το άκουσμά τους ήτανε αρκετό για να σε ταξιδέψει σε μέρη άγνωστα και μακρινά: Καζάκ από τον Καύκασο, Καργκάι από τις δυτικές Ινδίες, Μπουχάρα από τους Τουρκομάνους της Κεντρικής Ασίας, περσικά από μαλλί, βαμβάκι και μετάξι, άλλα από τη μακρινή Ταμπρίζ, άλλα από τη Ναΐν ανατολικά του Ισφαχάν στην άκρη της ερήμου, κι άλλα παό την όαση Μπιαμπανάκ, το Μασάντ, την Κομ, το Μπιτζάρ. Κι ήταν και άλλα πολύχρωμα, γεμάτα απίστευτους, περίτεχνους αυτοσχεδιασμούς που φτιάχναν νομαδικές φυλές -Λουρς, Κούρδοι, Κασκάι, Σαχσαβάν- και που φορτωμένα σε καμήλες που πειθήνια κάθονταν στα τέσσερα με τα χαλιά ανοιγμένα απάνω τους, οι ίδιοι οι νομάδες τα εμπορεύονταν μέσα στο μπεζεστένι μιλώντας άγνωστες διαλέκτους -εξωτικές φιγούρες με τα παρδαλά τουρμπάνια και τις μακριές τους κελεμπίες.
"Ρωμιοί και Τούρκοι, Ατζέμηδες και Σαμαλήδες γυρνούσαν εκεί μέσα πουλώντας σμυρναίικα γιουβρέκια, σαλέπι, λεμονάδα παρασκευασμένη "χαζίρικα", σάμαλι μαστιχάτο, παστελάκια με σουσάμι, "τση γριάς τα μαλλιά", κάστανα, νταριά και λεμπλεμπιά, που τα διαλαλούσαν φωναχτά, ενώ καφετζήδες και Ατζέμηδες, φορώντας μαύρο φέσι, πουλούσαν τσάι και τουμπεκί ψιλοκομμένο" (σελ. 111-112).

"Στα κουγιουμτζίδικα (κοσμηαμτοπωλεία) η πελατεία ήταν κυρίως ανδρική. Εδώ, οι πιο μεγάλοι σε ηλικία μα με το πουγκί γεμάτο, ζύγιζαν ποια θα ήταν η πιο καλοστοχευμένη ριξιά του ερωτικού βέλους ανάμεσα στο πουγκί τους και στο θηλυκό αντικείμενο του πόθου τους. Εδώ αγόραζαν ή εξαγόραζαν τον έρωτα. Στις παστρικές έδιναν χρήματα, ήξεραν τους κανόνες του παιχνιδιού, ήξεραν και την ταρίφα. Τα δύσκολα, όμως, άρχιζαν εκεί όπου δεν υπήρχαν οι κανόνες, εκεί όπου το τυφλό πάθος αφηνόταν στη δύναμη του πουγκιού να εντυπωσιάσει, επιλέγοντας κάτι ούτε φτηνιάρικο ούτε πολυφορεμένο, αφού ανάλογα με το πόσο απόρθητη ήταν η γυναικεία αγκαλιά που επιθυμούσε κανείς να κατακτήσει, ανάλογο έπρεπε να είναι και το πεσκέσι. Και υπήρχαν πολλά, και για όλες τις περιπτώσεις. Άλλα εξασφάλιζαν κάποιας την ανοχή, αν ήτανε μικρή, άλλα εξαγόραζαν τη συνενοχή, αν ήταν παντρεμένη, άλλα τιμούσαν την πίστη και άλλα υμνούσαν την αγάπη" (σελ. 113).

"Αμείλικτος ο χρόνος...Σαν τον θεριστή στα κτήματα τον Ιούνη που ένα προς ένα ρίχνει καταγής στο διάβα του τα ώριμα στάχυα, έτσι κι εκείνος ανελέητα αφαιρούσε και έκοβε από των κοριτσιών την πρώτη λάμψη στα μαλλιά, την αίσθηση της μεταξένιας φλούδας του βερίκοκου στα μάγουλα, του κερασιού το χρώμα και του πετροκέρασου την τραγανή αίσθηση από τα φουσκωτά χειλάκια. Η περιφέρειά τους μεγάλωνε, κι αν η μέση τους φαινόταν ακόμα δαχτυλιδένια, ήταν απ' τα ρούχα που την έσφιγγαν τόσο, ώστε δεν μπορούσαν μήτε να πάρουν ανάσα" (σελ. 154).

"Το καλοκαίρι του '22 έφυγε αργά. Καταχρηστικά είχε σπρώξει κάμποσο τις μέρες του βαθιά στο ακόμα μαλακό φθινόπωρο, που χωρίς αγέρηδες και κρύα, ήταν φαίνεται ενδοτικό. Μα κι ο Σεπτέμβρης, απρόθυμος κι αυτός να μπει εκείνη τη χρονιά, πολλά όμορφα δειλινά χώρισε στους ενοίκους του ατελιέ, που ανελλιπώς τα απολάμβαναν βγαίνοντας στον μπαχτσέ" (σελ. 315).

"Μήτε δυο μήνες δεν πέρασαν που είχε φύγει ο Ζοζέφ, κι ένα απόγευμα μετά τον Δεκαπενταύγουστο, μπαίνοντας στο σπίτι ο Λιωνής βρήκε την Πηνελόπη γερμένη στην ξύλινη κουνιστή πολυθρόνα, γαλήνια και χαμογελαστή. Το χέρι που πάντα του έτεινε σαν τον έβλεπε, ήταν πεσμένο, λάμνοντας στο νερό της Αχερουσίας. Τα μάτια της, ήδη κλειστά" (σελ. 393).

SPOILERS
Προσωπικές σημειώσεις για την πλοκή, μη διαβάσετε παρακάτω αν δεν τελειώσετε το βιβλίο:

Κορδελιό 1876: ο Σουλεϊμάν, παντρεμένος με τη Φάτιμα, είναι ο σταθμάρχης της πόλης της νέας σιδηροδρομικής γραμμής Κασαμπάς-Σμύρνη. Μετά τα Ορλωφικά του 1770 ρωμιοί πρόσφυγες χτίσανε το Κορδελιό και χρόνια αργότερα ο Σουλεϊμάν, ψαράς από τη Σμύρνη, κόλλησε κοντά τους, κέρδισε την εμπιστοσύνη τους κι όταν τέλιωσε η γραμμή του τρένου τον κάναν σταθμάρχη, οπότε παράτησε το ψάρεμα. Ο Χακάν από την Πέργαμο και η Ακτσού από τη Χίο, μετά το γάμο τους στο νησί, έμειναν στη Σμύρνη. Μετά από συμφωνία χτίσανε λοκάντα στο Κορδελιό. Εκεί κατέλυσε ο Λιωνής που εμφανίστηκε ξαφνικά μες στην ομίχλη.

Σμύρνη, "γυλάδικα", κοντά στην Αγία Φωτεινή: ο Ζοζέφ και η Πηνελόπη έχουν υαλοπωλείο, την μπέλα Βενέτσια, και ο γιος τους, Στέφανος, κάνει στενή παρέα με τον βενετσιάνο ζωγράφο Πάολο.

Ο Πάολο γεννήθηκε στη Βενετία. Το 1797 ο Βοναπάρτης έφτασε έξω από τη Βενετία. Έντρομοι οι γονείς του Πάολο, Φραντσέσκα και Τζοβάνι, πήραν την κόρη τους, Αντζέλικα και το μωρό και κατέφυγαν στη Σμύρνη. Ο παππούς Ντομένικο κράτησε τον Πάολο κοντά του και τον έκανε ζωγράφο. Ο Τζοβάνι, αποτυχημένος έμπορος και τυχοδιώκτης, δεν είχε άλλα έσοδα, μόνο ό,τι τους έστελνε ο παππούς, γιατί και η Φραντσέσκα μεγαλοπιασμένη ήταν αλλά δουλειά ποτέ. Έτσι ξεκίνησε η φήμη του Πάολο ως ζωγράφου πολύ προτού φτάσει στη Σμύρνη. Με τα χρόνια ο Παόλο έγινε μεγάλος και τρανός, έφτασε μάλιστα σε σημείο να κάνει τον πίνακα του πατέρα της Ροδόκλειας, Ανέστη, από το πρώτο βιβλίο! (στο σημείο εκείνο μαθαίνουμε και πώς παντρεύτηκε τον άντρα της, Κωσταντή, η Ροδόκλεια).

Το 1812 ξεσπά πανούκλα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία κι η οικογένεια του Πάολο κρύβεται στη Σύρο (νησί που το προστατεύανε οι Φράγκοι και με αυστηρά μέτραπορστασίας, οπότε η αρρώστια δε θα τους έβρισκε εκεί), όπου τα παιδιά βαριούνται, μόνο που η Αντζέλικα γοητεύεται από το καθολικό μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου στην Άνω Σύρο και κλείνεται καλόγρια, προς απογοήτευση των δικών της. Είναι η καλόγρια που θα φιλοξενήσει το 1822 τον Ισίδωρο και τα αδέρφια του όταν το έσκασαν από τη Χίο για να γλυτώσουν από την καταστροφή του νησιού! Το 1814 έχει περάσει η επιδημία κι επιστρέφουν.

Ο Πάολο και ο Στέφανος γίνονται αφεντικό και υπάλληλος και ο Πάολο αρχίζει τα ταξίδια του σε Κωνσταντινούπολη και Μικρά Ασία. Σε ένα από τα ταξίδια του αυτά, το 1822, μετά την καταστροφή της Χίου, στην Πόλη, θα φέρει πίσω στη Σμύρνη τη μουγκή Χατισέ, κάτι που θα εξοργίσει τη μητέρα του και θα τον διώξει από το σπίτι. Η Χατισέ, ο Πάολο και ο Στέφανος συγκατοικούν στο ατελιέ του ζωγράφου. Ο Πάολο θα παρατήσει τη φήμη του και τις παραγγελίες του, τρελά ερωτευμένος με τη Χατισέ, ώσπου ο κόμπος φτάνει στο χτένι και η μάνα του Πάολο στέλνει στο ατελιέ τη Μαριώ για να τους καθαρίζει και να τους φροντίζει. Τελικά ο Πάολο αναγκάζεται να πουλήσει τους πίνακες στην Ιταλία μπας και κερδίσει χρήματα.

Η Χατισέ μένει έγκυος κι όταν γεννάει βρίσκει τη μιλιά της κι εξαφανίζεται! Ο Πάολο πεθαίνει από πανούκλα (που ξαναεμφανίστκηε) κι έτσι ο Στέφανος δεν έχει λύση, φήνει το μωρό στους καπουτσίνους της Σύρας και στα χέρια της Αντζέλικας-Δομηνίκης. Η μοναχή τη βαφτίζει Ιάσμη!

Ο Στέφανος παντρεεύεται τη Μαριώ, μένουν στα Αλάτσατα και αποκτούν τον Λιωνή και άλλα παιδιά. Τον Λιωνή τον στέλνουν στη Σμύρνη για να συνεχίσει το γυαλάδικο των παππούδων του, Ζοζέφ και Πηνελόπης. Ο Λιωνής μπλέκει με την πόρνη Δέσποινα, την ερωτεύεται και κάνει τα πάντα για να τη γλυτώσει από τον βούρκο. Και η Δέσποινα τον θέλει όμως ο προαγωγός της την κλέβει. Μετά απ΄πο πολή αναζήτηση ο Λιωνής βρίσκει τον προαγωγό και πάνω στον καβγά τον σκοτώνει, οπότε αναγκάζεται να το σκάσει και να κρυφτεί στο Κορδελιό.

Με μια φοβερή ανατροπή στο τελευταίο κεφάλαιο μαθαίνουμε ότι Χατισέ ονόμασε ο Χουσεΐν πασάς το νέο απόκτημα στα σκλαβοπάζαρα της Πόλης, την αρχόντισσα Ροδόκλεια! Οπότε με τρόμο διαπιστώνει ο αναγνώστης ότι στο πρώτο βιβλίο ο Νικόλας ερωτεύτηκε την Ιάσμη που είναι θεία του από άλλο πατέρα!



Journal Entry 3 by elenaiah at Kallithea - Καλλιθέα, Attica Greece on Monday, April 14, 2014
Στα χερια μου!

Journal Entry 4 by elenaiah at Kallithea - Καλλιθέα, Attica Greece on Thursday, September 4, 2014

Released 8 yrs ago (9/4/2014 UTC) at Kallithea - Καλλιθέα, Attica Greece

CONTROLLED RELEASE NOTES:

Εντάξει,ότι απορίες είχα σχετικά με την Ιάσμη,μου λύθηκαν με τη Χατισέ!
Τα συγχαρητήριά μου για την απίστευτη πλοκή!
Επίσης,τουλάχιστον εμένα,δε με κούρασε καθόλου η όλη αυτή λεπτομερής καταγραφή του παραμικρού,ίσα ίσα που με έκανε να νιώσω πως έζησα κι εγώ εκείνες τις εποχές που περιγράφει.
Με χαρά μου έμαθα πως ετοιμάζεται και τρίτο μέρος.
Ανυπομονώ!

Journal Entry 5 by panost at Athens - Αθήνα, Attica Greece on Friday, November 28, 2014
Στα χέρια μου για λίγο ένεκα το τρίτο μέρος. Το ρινγκ θα συνεχιστεί με το νέο έτος!

Journal Entry 6 by panost at Athens - Αθήνα, Attica Greece on Thursday, April 2, 2015
Βιβλιοθήκη Ε.Λ.Ι.Α.

Journal Entry 7 by taxidiarikopoul at Athens - Αθήνα, Attica Greece on Thursday, June 11, 2015
Στα χέρια μου το δεύτερο βιβλίο της τριλογίας.
Θα πάρει γρήγορα το δρόμο για ανάγνωση.
Εννοώ μέσα στο προσεχές εξάμηνο :)))

Journal Entry 8 by taxidiarikopoul at Athens - Αθήνα, Attica Greece on Friday, April 8, 2016
Απίστευτες περιγραφές!
Μεγάλο ταλέντο στο γραπτό λόγο.
Κρίμα που χάθηκε τόσο νωρίς!
Επιστροφή στα χέρια του panost με μερικές χιλιάδες ευχαριστίες!

Journal Entry 9 by taxidiarikopoul at Athens - Αθήνα, Attica Greece on Thursday, June 9, 2016

Released 6 yrs ago (6/9/2016 UTC) at Athens - Αθήνα, Attica Greece

CONTROLLED RELEASE NOTES:

Πολύ καλό.
Επιστρέφεται για να συνεχίσει το ταξίδι του.

Journal Entry 10 by panost at Athens - Αθήνα, Attica Greece on Friday, June 10, 2016
Βιβλιοθήκη Ε.Λ.Ι.Α.

Are you sure you want to delete this item? It cannot be undone.