Sporen in woestijnzand

by Hannie Halma | Travel |
ISBN: 9021538075 Global Overview for this book
Registered by z0nnebl0em of Alphen aan den Rijn, Zuid-Holland Netherlands on 7/13/2011
Buy from one of these Booksellers:
Amazon.com | Amazon UK | Amazon CA | Amazon DE | Amazon FR | Amazon IT | Bol.com
4 journalers for this copy...
Journal Entry 1 by z0nnebl0em from Alphen aan den Rijn, Zuid-Holland Netherlands on Wednesday, July 13, 2011
Sporen in woestijnzand is het persoonlijke verslag van een ondernemende vrouw die in haar eentje door een onbekende wereld reist. Lang alleen is ze echter niet: Nubiërs, bedoeïenen en Egyptenaren scharen zich om haar heen en delen met haar hun vreugde en verdriet, hun feesten en tradities, hun bezorgdheid en verwachtingen. Kortom, stof voor verrassende momenten.


Leuk reisverslag van een vrouw die alleen door Egypte trekt.

Wie leest er mee?


Journal Entry 2 by Dettie at Castricum, Noord-Holland Netherlands on Tuesday, January 03, 2012
Dat is lekker snel. Gisteren riep ik dat ik wel mee wil lezen en vandaag al in de brievenbus.
Dankjewel!

Journal Entry 3 by Dettie at Castricum, Noord-Holland Netherlands on Tuesday, January 31, 2012
Sporen in woestijnzand
Hannie Halma


"Van jongs af aan ben ik gefascineerd door het oude Egypte. Zelfs in de gobelins die ik ontwierp en weefde kwamen als vanzelf Egyptische motieven voor.
Bij het schrijven van mijn (kinder)boeken maak ik gebruik van de adviezen vanuit het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden. Ik volgde er een cursus hiërogliefen en doe er literatuuronderzoek, net als in het `Chicago House’ te Luxor waar een uitgebreide bibliotheek met talloze historische boeken inzicht geven in het Egypte van de farao’s.
Inmiddels reis ik al vijftien jaar reis door Egypte. Verzamel gegevens voor boeiende verhalen en spannende (kinder)boeken met mysterieuze belevenissen van kinderen in een Egyptisch dorp. Ze brengen kinderen op ontspannen wijze kennis bij over oude tijden…


Mijn beste vrienden zijn Nubiёrs, afstammelingen van de zwarte farao’s die ooit over geheel Egypte en een deel van Soedan regeerden. Zij wonen in het uiterste zuiden van Egypte en Noord Soedan. Bij hen beleef ik aloude tradities, ben aanwezig bij een bruiloft, hoor liederen die Isbe voor me zingt en bewaar ze op tape. Regelmatig woon ik bij Subheya, grootmoeder en hoofd van de Sachan familie. Als vanouds trekt zij met haar gezin van wadi naar wadi en zij is degene die bepaalt wanneer en waar zij hun tenten opslaan. Dagenlang trek ik met de kudde mee en verzamel planten waarvan een deel geneeskrachtig is. Liederen van een bruiloft, fluitspel van de vrouwen zijn eveneens vastgelegd. Tijdens mijn zoektocht naar Nubische tradities ontmoette ik Abdo die mij vertelde over zijn geboortegrond in het Nuba Gebergte..."


Dit bovenstaande staat op de site van Hannie Halma. Zij is een bevlogen vrouw die zich helemaal thuis voelt in Egypte. In dit boek doet zij verslag van haar reizen en vooral van de mensen die zij ontmoet. In allemaal korte reisverhalen vertelt zij wat ze ziet en onderneemt. De gastvrije Egyptenaren, Nubiërs en bedoeïenen nodigen haar overal voor uit. Ze kan blijven eten, blijven slapen, mag mee naar een bruiloft enz.
Hannie Halma heeft het geluk dat ze veel heel vriendelijke mensen tegenkomt die haar willen helpen of willen rondleiden. Ook al zijn de ambtelijke armen soms erg lang en moet ze veel regelen het lukt toch allemaal dankzij deze aardige Egyptenaren. Alhoewel Hannie Halma zelf ook vrij makkelijk is, het maakt haar allemaal niet zoveel uit wat ze aan moet, hoe ze er uitziet, waar ze moet slapen. Ze is geen verwende toeriste maar een vrouw die oprecht geinteresseerd is in het land en de mensen die in dat land wonen.
Het meest échte contact heeft ze met vrouwen. Als Hannie foto's laat zien van haar vier kinderen dan is vaak het ijs gelijk gebroken.
De meeste indruk maakte op mij het verhaal Te gast in een 'wollen huis' (is ook te lezen op haar website) Hannie gaat mee met de bedoeïenenvrouwen de woestijn in. Elk heeft een eigen waterkruik. De vrouwen met kinderen en de geiten lopen door de woestijn en verzamelen voedsel dat ze onderweg tegenkomen. Ook wordt er midden in de woestijn thee gezet en brood gebakken en eten ze een heerlijke, ter plekke bereide, maaltijd. De kinderen weten ook precies wat ze moeten doen. Het hele verhaal ademt enorme rust en en tevredenheid uit. Maar vooral de vanzelfsprekendheid van het leven van de vrouwen vind ik zo bijzonder, ze zijn ook helemaal één met hun omgeving.


Hannie Halma heeft een aangename manier van schrijven waardoor je het gevoel hebt dat je met haar mee op reis bent geweest.
Een erg prettig boek, dat ik met veel plezier gelezen heb.


(Op de site van Hannie Halma staan foto's die ze genomen heeft tijdens haar reizen en enkele verhalen uit dit boek.)

ISBN 9789021538075 paperback 207 pagina's Kosmos-Z&K reisverhalen 2003

Dettie, 31 januari 2012


bedankt ZOnneblOem.

Journal Entry 4 by Dettie at Castricum, Noord-Holland Netherlands on Wednesday, February 01, 2012

Released 6 yrs ago (2/2/2012 UTC) at Castricum, Noord-Holland Netherlands

CONTROLLED RELEASE NOTES:

Hannie Halma reist verder.. naar Violoncellix.

Journal Entry 5 by wingvioloncellixwing at on Saturday, February 04, 2012
...en Hannie Halma is aangekomen. Veel dank, Dettie en z0nnebloem!

Journal Entry 6 by wingvioloncellixwing at on Thursday, March 29, 2012
Een boek vol reisverhalen in een fijne rustige stijl. Ik vond het heel aangenaam dat Hannie Halma veel ruimte geeft aan alles wat ze meemaakt, met heel weinig 'ego' er tussendoor.

Een citaat uit het mooie verhaal over de logeerpartij bij de bedoeïnenfamilie, dat Dettie ook al noemde:


Al snel wordt de zon warmer. Het wordt tijd om op weg te gaan naar de eerste boom! Sabeh wordt in de schaduw van een enorme doornacacia op de grond gezet. Ze blijft er zoet zitten. Pas dan wordt me duidelijk waar de enorme staaf voor dient. De haak wordt om een flinke tak, hoog boven onze hoofden, geslagen en Fariah schudt deze stevig heen en weer. Het gevolg hiervan is dat een regen van kleine, groene, gekron­kelde "boontjes" om ons heen valt. Maar dat niet alleen: kleine takjes met centimeterlange stekels eraan maken ons het leven zuur, zo blijkt, als Fariah zich met een diepe zucht op de grond laat zakken. Onmiddellijk springt ze weer overeind om, gierend van het lachen, een lange doorn uit haar achterwerk te trekken. De grond rondom de baby wordt stekelvrij ge­maakt. En pas daarna worden de zaaddozen verzameld in een grote, groene doek die speciaal voor dit doel is meegeno­men. `Ze zijn te eten,' vertelt Fariah me, `nadat ze gekookt zijn.' Het duurt niet lang of de schapen en geiten krijgen in de gaten dat er wat beters te eten valt dan de droge takjes die ze in het zand vinden. Het lukt Zeineb nauwelijks om ze weg te jagen. Ze hebben geen zin om naar het dwingende geluid van ramme­lende steentjes in een leeg blikje, te luisteren. Vers eten gaat boven alles. Nog sneller rapen we om de dieren voor te zijn.

Het is tijd voor thee. Een klein vuur wordt aangelegd en al vlug kookt het water in het meegenomen, lege bonenblikje. Wat thee en een flinke hand suiker brengen het op de gewenste smaak. De kleine glaasjes worden ook hier twee keer omgespoeld en dan is het stil genieten van de rust, de schaduw en het zoete vocht. Opnieuw pak Fariah haar fluit. Vanuit haar mondhoek blaast ze de tonen aan. De zachte, meeslepende melodie blijft lang onder het bladerdak hangen. Een vredig geheel.

Journal Entry 7 by wingcreativeChaoswing at - Ergens in de provincie, Groningen Netherlands on Monday, April 02, 2012
Violoncellix lokte me naar dit boek toe met het mooi gekozen tekstfragment hierboven. Sfeervol, zoals ik hoop dat het boek ook zal zijn...
enne...omdat ik nog een ringboek voor haar had, hebben we tijdens een gezellige persoonlijke ieniemini-bookcrossmeeting met thee en honingboek van boek geruild ;o)))

Are you sure you want to delete this item? It cannot be undone.