OT: onze poes Chere best wel ziek

Forum » Dutch - Nederlands | Refresh | Search

Sort Options 

Complete Thread
Jullie kennen haar niet, maar wij hebben sinds dat ik in Heerenveen kwam wonen in 2012 een poes genaamd Chere. Ze wordt 1 oktober 15 jaar.
Afgelopen zaterdag viel het Laura op dat ze raar ademde. Ze ademde zwaar en haar bekje ging open en dicht. Meteen naar de dierenarts. Daar kwamen we erachter dat haar hart aan het falen was, hij ging te snel en onregelmatig. Ook ademde ze te snel en had ze vocht bij haar longen. Hier kwamen we achter door middel van een röntgenfoto. Ze kreeg een spuit om het vocht af te drijven, vochtafdrijfpilletjes en Atenolol voor het hart mee. Daarnaast de opdracht dat ze niet naar buiten mag en dat ze geen stress mag hebben.
Die avond heb ik met moeite geprobeerd om zo'n atenolol naar binnen te krijgen, maar het lukte niet. Gecombineerd met de opdracht geen stress heb ik het op een gegeven moment opgegeven. De volgende dag naar de supermarkt geracet en met leverpastei gaat alles er in. Echter nog wel momenten dat ze enorm benauwd is en dus zo raar ademt.
Vanavond moeten we voor de controle. En ik realiseerde me opeens dat katten niet het eeuwige leven hebben, dat 14 de gemiddelde leeftijd is waarop ze sterven en dat het er dus aan zit te komen. En het doet me veel meer dan ik verwacht had. Opeens moet ik er over nadenken wat ik met haar doe als ze toch overlijdt, gecremeerd, begraven in de tuin, uitstrooien, iets gedenkwaardigs erbij? Ik word er naar en verdrietig van. Ik wou het even kwijt aan mensen die het waarschijnlijk wel begrijpen.

 

Dikke knuffel.. hele nare situatie en ik voel met je mee

Ik ken iemand die haar overleden poes in een vilten urn begraven heeft, vond ik een heel mooi idee. De urn had ze zelf gemaakt.

 

Ik heb zelf niets met huisdieren, maar dit is wel iets waar je jarenlang voor gezorgd en liefde van gekregen heb dus ik begrijp je verdriet. Vijftien jaar is een mooie leeftijd laat haar niet te lang lijden.
Sterkte vanavond, ook voor Laura.

 

En voor mij ook heel herkenbaar. Ik voel met je mee, zo'n dier is een vriend en een vriend verliezen doet pijn.

Wij hebben eerder onze geliefde katten in de tuin begraven. We hebben dan het gevoel dat zo'n diertje langzaam in de bodem opgaat en zo een deel wordt van de omgeving waarin we leven, en van de planten en bloemen in onze tuin. Eigenlijk gaan ze dan nooit meer helemaal weg.
We hebben de katten begraven met een oud T-shirt van elk van ons: eentje om op te liggen en eentje als dekentje. Dat voelt voor ons prettiger dan de koude grond, en katoen kan ook gewoon opgaan in de aarde. En katten liggen zo graag op kledingstukken.
Ik plantte er dan een rozenstruikje bovenop en zo hebben we witte rozen voor Tigger en gele voor Wasabi. Bloeit die roos dan, dan denk ik bij mezelf: kijk, we krijgen de groeten.

 

Herkenbaar. Verschrikkelijk als je dier ziek is. Wij hebben 3 jaar geleden Pumba (10) moeten laten inslapen na ernstig nierfalen. Dialyse geprobeerd. Hielp niets. Achteraf spijt van dit want was een drama. Maar ja je wilt alles uit de kast halen voor hem en jezelf. Wij hebben hem laten cremeren. Kregen daar netjes bericht van. Met 2 andere dieren. As hebben ze in zee uitgestrooid. Ook daar kregen we bericht van zelfs met de coördinaten er bij. Nu hebben we zijn zus nog (13) en die mankeert al jaren van alles. Allergiën, chronische lipontsteking waarvoor prednison. Nooit gedacht dat zij langer zou leven dan hij. Krakende wagens....
Nogmaals sterkte met verdriet en het nemen van beslissingen.

 

Ach, wat naar. Mijn Doortje is nu 17 en aan het dementeren, dus ik denk af en toe ook aan het afscheid. Gelukkig is ze verder heel gezond en hoef ik niets met pilletjes, want daar is ze ook erg tegen ;-) Sterkte met Chere!

 

Wat slim opgelost, met die leverpastei! Hou je taai....

 

altijd verdrietig de laatste periode dat een huisdier bij je is. En moeilijk. Je wilt haar/hem zo lang mogelijk bij je houden, maar je wilt ook dat zij/hij zo min mogelijk lijdt. En wanneer is dan het moment dat het zover is........Heel veel sterkte voor jullie (en de anderen die hiermee worstelen).

 

Heel veel sterkte dutch-book, ik herken het gevoel van mijn katje Victor, die slechts 3,5 is geworden. Met hem was vanaf het begin van alles aan de hand, maar toen hij blind was geworden van een veel te hoge bloeddruk, kwam ook de keuze bij de dierenarts...inslapen of niet? Ik heb toen gekozen om hem te laten gaan, want het leven rekken zou alleen maar zijn zodat ik langer bij hem kon zijn en het leed van pilletjes en nog meer dierenartsbezoeken wilde ik hem niet aandoen. Ik heb hem bij de dierenarts gelaten omdat ik geen tuin heb om hem te begraven. Ik was toen ook niet in staat om een crematie of zo te regelen, hem definitief los laten was zwaar, maar het hielp wel met het verwerken. Ik heb nu een mooie canvasfoto van Victor hangen in huis.

Nogmaals veel sterkte de komende tijd.



 

ik snap het heel goed, vooral omdat ze er altijd is geweest in een voor jou moeilijke tijd na de scheiding: opnieuw beginnen en je leven weer opbouwen.

ik heb alleen ervaring met het laten inslapen van onze hond, en heb daar de volgende wijsheden bij opgedaan:
1. als een dier lijdt, hoop je dat het rustig inslaapt. De dierenarts kan daarvoor zorgen.
2. het heeft mij enorm getroost dat wij niet te lang gewacht hebben. de dierenarts zei dat de meeste mensen te lang wachten. ik ben 'blij' dat wij het hebben gekund om tijdig afscheid te nemen....het leven moet voor het dier de moeite waard/leuk zijn, dat is het enige wat telt.

 

Mijn kat is 21 geworden.... dus 15 hoeft niet het einde te zijn.
Omdat ze heel veel last had heb ik haar toen zachtjes laten inslapen. Ze is gecremeerd en uitgestrooid in mijn tuin op haar lievelingsplekje.
Ik wens je veel sterkte. En hoop dat je een passende oplossing vind als het toch zover moest komen.

 

Wat verdrietig. Mijn oudste lieverd is afgelopen December overleden. Ze heeft bijna de 20 gehaald. Ik heb haar thuis op mijn schoot in laten slapen, veilig en vertrouwd. Daarna hebben we haar laten cremeren en in een urn weer mee naar huis genomen. We hebben geen tuin, dus begraven of uitstrooien was geen optie. Het is een prachtige dierenurn (lijkt op een bronzen beeld van een zittende poes) en zo is ze altijd nog bij me. Bezoek zou nooit denken dat het een urn is, zo mooi is het beeldje. Voor mijn jongste (en enige) poes heb ik al een zelfde soort urn gekocht, maar dan in de vorm van een lui liggende poes.

Het is iets heel persoonlijks. Zowel afscheid nemen als het hoe eromheen. Doe wat goed voelt voor jou. Niemand kan vertellen hoe het moet. Zelf heb ik ook erg getwijfeld over een urn, maar ik ben blij dat ik het zo heb gedaan. Ik heb zelf verschrikkelijk veel verdiet gehad (en nog) maar dat ze er nog is op deze manier geeft me juist een beetje steun.

Wat creativeChaos aangaf is het inderdaad goed om rekening te houden met het moment van afscheid nemen. Het is erg moeolijk om los te moeten laten, maar kwaliteit van leven is te belangrijk. De eerste keer dat mijn poes ziek werd, was het zo plotseling dat ik op dat moment er niet over piekerde haar meteen in te laten slapen, al leek ze op dat moment doodziek. Ik wilde zeker weten dat het niet iets was wat simpel te verhelpen was, wat naderhand gelukkig bleek. Ze had een alvleesklierontsteking. Ze is daarna nog twee jaar een ronkende oude dame geweest die het liefst op schoot lag. Toen ze de tweede keer ziek werd, was het al snel duidelijk dat het station van pijnvrij leven was gepasseerd omdat er een tumor werd gecontstateerd. Toen was de beslissing snel gemaakt.

Het is enorm verdrietig om je maatje te gaan verliezen. Ik wens je heel veel sterkte met het proces van afscheid nemen dat nu al is begonnen. Ik hoop dat ze nog wat opknapt en pijnvrij nog een tijdje bij je mag zijn.

 

Wij hebben het met vier katten gehad; het proces van loslaten is heel moeilijk. Maar op het juiste moment weet je wat je moet doen. En wanneer je het belang van je kat vooropstelt, kan het niet verkeerd zijn.
Wij hebben er indertijd voor gekozen om alle poezen te laten cremeren samen met andere katten waarna ze boven zee zijn uitgestrooid. Ik heb persoonlijk niets met begraven, ook voor onszelf later niet, daarom was dit voor mij de juiste optie.
Veel sterkte voor de komende tijd en ik hoop dat Chere in rust en zonder al te veel pijn naar het einde toe kan.

 

hoe is het nu met haar Dutch-Book??

 

Are you sure you want to delete this item? It cannot be undone.