Profile Image  

libreira

From A Coruña, A Coruña Spain

Age 39

Joined Sunday, July 04, 2004

Home page not provided

Recent Book Activity

Statistics

4 weeksall time
books registered 2 289
released in the wild 2 392
controlled releases 0 0
releases caught 0 219
controlled releases caught 0 0
books found 0 146
tell-a-friend referrals 0 0
new member referrals 0 10
forum posts 0 33

Stats are updated every few minutes.


Extended Profile



3.bp.blogspot.com/---/ReadingManiacs.gif" border="0">

www.amazingcounters.com" target="_top">www.amazingcounters.com/counter.php?... alt="Web Counters">
www.allonlinecoupons.com/---/" target="_top">Avon

Benvidos ao meu andel:

Reto 2013

Reto 2012


Escolma de poesía



Libros 2011


Histórico de retos





Queres saber máis sobre a literatura galega? Aquí encontrarás textos:
Biblioteca Virtual Galega


Escolma de poesía

www.udc.es/---/IMG_0521.jpg
Esta é a biblioteca de Filoloxía da UDC. Unha gran fonte de libros para min e un bo sitio onde estudar e ler.

CELSO EMILIO
Diante unha fotografía da miña pirmeira comunión


Pergúntome anguriado,
qué diría de min, si é que me vira,
iste neno que fun fai tantos anos.



Xaneiro 1972, II

O pan é máis útil que a poesía, pro
¿Cómo comer o pan sin o compango da poesía?
A. S.


Cando quero vivir
digo Moraima.
Digo Moraima
cando semento a espranza.
Digo Moraima
e ponse azul a alba.

Cando quero soñar
digo Moraima.
Digo Moraima
cando a noite é pechada.
Digo Moraima
e ponse a luz en marcha.

Cando quero chorar
digo Moraima.
Digo Moraima
cando a anguria me abafa.
Digo Moraima
e ponse a mar en calma.

Cando quero surrir
digo Moraima.
Digo Moraima
cando a mañá é crara.
Digo Moraima
e ponse a tarde mansa.

Cando quero morrer
non digo nada.
E mátame o silencio
de non decir Moraima.



Xosé Luís Méndez Ferrín


En Compostela pode un home
escoller óboe e docísimo cor ao contrapaso,
decair nos tremedoiros
(VIBRA, CORAZON GASTADO!),
tenra especie de prantas espiráis
e añuca ou seixo de xogar antre os dedos.


Pode pedra luída
alzarte sobre sí coma un guerreiro
é proclamado rei de oucas e carballeiras vellas.


En Compostela pode un vento duro
estremecer o corazón da Europa campesina
que todos temos dentro sen decilo.


En Compostela soan polonesas,
nacionalmente, en moitos plenilunios
cabo de trasparentes ollos, mortos,
e un barroco de bronce ergue paxaros de duro mármore
e oubear oubean os couselos
nas murallas de san Martiño Pinario.


En Compostela, enfin,
compañías de mortos compañeiros
comen caldo insumiso na lembranza ilustrada
(VOTO POR VOS: ROSALIA, PONDAL, FARALDO)
das cabezas alzadas.

En Compostela está o que perdemos
e vai nacendo noutros i esto é o grande milagre
(¡UNHA LAPA LENE, UNHA CANDELEXA!)
da conciencia desta patria
conservada en pequenos corazóns
ardentes con fogo doce que non morre.


En Compostela soterraron a semente
chamada Xohán Xesús González, porta
dun futuro suntuoso e proletario
que avanza cara nós con alboroto
e venme o arreguizo somentes de pensalo e de amalo.


En Compostela estamos
moitos xa para sempre derrotados.




De Con pólvora e magnolias


LINO BRAXE
Entre ruínas
CIRCO DE AMIGOS

A Eduardo O'Duran, Elías Acosta,
Fernando Balboa, Vítor Lorenzo,
Xosé Mato, Miguelón e a todos
os que xa non están.



a miña xerazón esqueceu-se de amar
deitamo-nos a agardar a ocasión

cuspimos sobre os sentimentos
e as maneiras de moda na queréncia

todo isto para ao remate descobrer
que non habia futuro

que non déramos un só paso desde a nenez

De Ardora
OFICIO DE POETA



Fun poeta grego
en tempos de Anacreonte,
e rapsoda na corte de Nínive.
Máis tarde cantei como bardo
o mar da fín do mundo,
e sempre vivín nas miñas cen vidas
coa pluma na man
e coa alma estremecida polo amor.

¿Lembras Antón, e ti Avilés,
os nosos banquetes sagrados
na compaña de Propercio e de Catulo?

>


YOLANDA CASTAÑO
Debo tasar a dose exacta
de memoria e esquezo.
O que interesa son os meus pasos.
Coma un bosque de símbolos do que a miña ignorancia é significativa.

Son eu na cripta e o meu nome dentro debuxado de tiza. Habitacións concéntricas.
">

A poesía será elástica, líquida.
Por encima disto os alicerces son parcos, bastos, e puros.
Que bipolaridades tradicionais esgarecen: o pensamento simbólico integrado no
pensamento irónico, tradición asumida dende a modernidade, a experiencia comunicada
dende o silencio ou a emoción con intelecto. Algo máis que comunicación
estética, algo máis que a escura liña entre a que me quero nacer e a que se mata, algo
máis que arquitectura e algo máis que sentimento. Máis que unha forma de coñecimento
e expresión na que os mecanismos racionais se sustituen por outro algo. Pero os alicerces
son puros, parcos, e bastos. E era preciso cegos lanzarse, negar que todo esté escrito.
A ver se a cuestión vai ser aborrecer tanta literatura por vermos se de tanta ruina
pode nacer calquera criatura medianamente inocente. Prefiro, en todo caso,
pescudar nos segredos da pedra antes que estudiar o que fixeron outros canteiros. Por
complicado que sexa ("¿cómo aproximar a man cun coitelo ó teu peito, meu amor?").
Falo de crear.
Creo con frecuencia que a poesía é ese exercicio máxico no que se opera sempre coa
periferia. É aniquilar a capital denotativa e
ser os arrabaldos do signo.
Pero trátase sempre da dúbida. De non deixar de buscar. Aínda que se atope.
Fóra diso os alicerces son parcos, bastos e puros. Desenfoco o accidente cando penso
neles con fe. Superan toda circunstancia. E a poesía será elástica, líquida, balsámica.

Pero que a miña intelixencia non compre o meu sentido. Nin quero que o meu corpo sexa escravo do meu corpo. El non fala idiomas, posúe a verdadeira linguaxe. Sabe
do poderoso fondo desta forma.
O tacto, o privilexio, as ganas de tirarse.



Histórico de retos

Libros 2011

Libros 2010

Libros 2009

Libros 2008

RETO 2006:

RETO 2005:




You Are 50% Weird

images.blogthings.com/---/weird-3.jpg" height="100" width="100">


Normal enough to know that you're weird...

But too damn weird to do anything about it!





Are you sure you want to delete this item? It cannot be undone.