Journal Entry 1 by Xamantha from Ochten, Gelderland Netherlands on Sunday, May 24, 2009

Beschrijving van het boek:
Over de auteur verschaft het boek weinig expliciete informatie; uit de tekst blijkt, dat zij als psychotherapeut werkzaam is in een werkgroep 'Meervoudige Persoonlijkheden' en zij in deze functie het boek heeft geschreven. Het gaat over het leven van een thans 26-jarige man, die als kind incestueus en anderszins ernstig werd mishandeld. Als reactie 'spiltste' hij zich in verschillende (deel)persoonlijkheden; die is onder de naam 'multipele persoonlijkheid' een bekend ziektebeeld in de psychiatrie. In dit geval 'werd' de patiënt (vluchtte het slachtoffer voor de ondragelijke gevolgen van de mishandeling in) zeven verschillende persoonlijkheden. De schrijfster verhaalt op een boeiende manier hoe zij nader tot hem kan komen en hem vrijwel als enige begrijpt. Het verhaal wordt gepresenteerd als waar gebeurd; ondanks de roman-achtige verhaaltrant (overigens zonder literaire pretenties) is er geen reden om aan deze claim te twijfelen.

Wat vond ik van het boek?
Dit boek heb ik nog niet gelezen maar gezien het onderwerp zet ik 'm meteen in m'n Permanente Collectie.

6 mei: inmiddels is het boek al een paar dagen uit. Ik vond het prachtig! Je kunt de ontwikkeling van Christopher vanuit het zeer betrokken perspectief van zijn therapeute volgen. Integer gebracht, de schrijfster/therapeute is heel open over wat het behandelen van deze cliënt bij haar teweegbrengt en hoe het zelfs haar huwelijk onder druk zet.
Het laatste deel van het boek is dramatisch, maar ik wil er niet teveel over zeggen vanwege spoilers. Laat ik het erop houden dat het heel helder wordt dat dit boek in de jaren '80 geschreven is.
Tijdens het lezen van de laatste bladzijden heb ik gehuild. Zo mooi om zó door een boek geraakt te worden...

MPS (meervoudige persoonlijkheidsstoornis) heet tegenwoordig DIS (dissociatieve identiteitsstoornis). Er is meer over bekend, maar nog steeds is het een onderwerp van discussie, ook in de wereld van de hulpverlening. Juist in die wereld eigenlijk, want de GGZ is behoorlijk onderhevig aan trends. Niet alleen de discussie "hoe behandel je een cliënt met DIS het best", maar ook "bestaat DIS eigenlijk wel" heb ik in de loop van de jaren voorbij zien komen.
Ik denk dat als je op dit moment gediagnosticeerd wordt met DIS, je een behandeling in de richting van cognitieve gedragstherapie kan verwachten. De huidige trend (al een poos) is "niet graven in het verleden", maar mijn mening is dat mensen met DIS zich beter eerst bewust kunnen worden van wat hen tot splitsing heeft gedreven voordat je met het hier & nu aan de slag gaat.
Of DIS bestaat is voor mij geen vraag. Ik heb meerdere mensen meegemaakt die op het randje zaten en één persoon die opgezadeld was met alle klassieke kenmerken. Geloof me, daar was geen faken bij!