|
Journal Entry 5 by Eva4Eva at Thessaloniki, Thessaloniki Greece on Thursday, April 01, 2010
Released 2 yrs ago (4/1/2010 UTC) at Thessaloniki, Thessaloniki Greece CONTROLLED RELEASE NOTES:
 CONTROLLED RELEASE NOTES:
Πωπω, τι καφρίλα, έγραψα ένα κατεβατό πριν και δε μου το αποθήκευσε!!! Δεν μπορώ να το ξαναγράψω, θα πω απλά ότι το βιβλίο μου άρεσε πολύ-πολύ σε γενικές γραμμές, υπήρχαν σημεία που με χάλασαν όπως π.χ. οι δυο περιπτώσεις από μηχανής θεών (βλ. Κινγκ και Πάτρικ Ντάνβιλ), οι οποίοι ένιωσα ότι μηδένισαν τελείως τα όποια χαρίσματα των ηρώων, και το τέλος, όπου δυστυχώς τα πράγματα έγιναν όπως το περίμενα, ο Κινγκ δεν έδειξε κανένα, μα κανένα έλεος στον κακόμοιρο το Ρόλαντ, αλλά σα να μην έφτανε αυτό, δεν ασχολείται καθόλου με το φουκαρά τον Όρι! Ασ μην κάνω σπόιλερ, όσοι διάβασαν το τέλος και είδαν τι συνέβη με Τζέικ, Σουζάνα και Έντι, θα καταλάβουν τι εννοώ. Ο Όρι κυρίες και κύριοι αδικήθηκε κατάφορα!!!
Αυτά! Στο τελευταίο βιβλίο της σιεράς βάζω εννιά, στο προηγούμενο (ας μην κάνω τώρα άσχετη journal entry για να βάλω βαθμό επειδή δεν ήθελα να το κρίνω πριν διαβάζω το τέλος) θα έβαζα ένα οκτώ, οπότε μέσος όρος της επταλογίας νομίζω ότι βγαίνει... δέκα! :) Ευχαριστώ πολύ tο Zlatko που μου έδωσε την ευκαιρία να το διαβάσω όπως και τους επόμενους στη λίστα του σπιράλ για την υπομονή τους! :)
Σήμερα το πρωί το έδωσα στη MafaldaQ απ' όπου θα περάσει λίαν συντόμως στα χέρια του a1pha. Αλήθεια το τέλειωσα. Αλήθεια το έδωσα. Δεν είναι πρωταπριλιάτικο αστείο! :))))
|
|
Journal Entry 7 by a1pha from Ilioupoli, Attica Greece on Sunday, May 02, 2010
Αρχικά, να ζητήσω συγγνώμη που έχουν περάσει σχεδόν δυο μέρες από τότε που τέλειωσα το διάβασμα του 7ου τόμου, κι έτσι το journal entry δεν θα είναι τόσο ενθουσιώδες όσο θα ήθελα!
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
ΠΡΟΣΟΧΗ: Αν συνεχίσετε να διαβάζετε αυτό το journal entry, μπορεί να σας αποκαλυφθούν λεπτομέρειες που δεν θέλετε να ξέρετε!!!
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Ας βάλω πρώτα-πρώτα μια βαθμολογία: λοιπόν, 10/10! Ναι, κυρίες και κύριοι και αγαπητά μας παιδιά, δέκα! Αν δεν το έχουμε ξαναπεί, μπορώ κάλλιστα να γίνομαι υπερβολικός κάποιες φορές. Δέκα λοιπόν, όχι επειδή ο συγκεκριμένος τόμος είναι ο σούπερ τόμος, αλλά επειδή είχα μια αγωνία μήπως ο συγγραφέας δεν θα τα κατάφερνε να βρει ένα τέλος αντάξιο της μέχρι τώρα πορείας της ιστορίας του.
Εντάξει, μπόρεσα και ησύχασα. Ουφ. Ο συγγραφέας γράφει πρώτα έναν Επίλογο ("Η Σουζάνα στη Νέα Υόρκη") όπου μας λέει εν ολίγοις "Εντάξει παιδιά, αυτό είναι το τέλος, ο Ρόλαντ μπήκε στο Μαύρο Πύργο, όλα καλά λοιπόν, κουλ, τερματικός σταθμός, παρακαλώ αποβιβαστείτε".
Αφού λοιπόν μας αφήνει λίγο στα κρύα του λουτρού, επειδή ναι μεν μπήκε μέσα αλλά δεν μαθαίνουμε τι έγινε, μας ρίχνει κατάμουτρα το επόμενο κομμάτι, Κοντά ("Ευρεθείσα", το αντίθετο του "Ανεύρετη", για θυμήσου λίγο), στο οποίο ξεκινάει παίζοντας με τις αντοχές μας και με τις επιλογές μας: "Φίλε αναγνώστη, κοίτα πώς έχουν τα πράγματα. Μπορώ να σου πω τι έκανε ο Ρόλαντ **μέσα** στο Μαύρο Πύργο, αλλά είσαι σίγουρος πως θέλεις να μάθεις; Μήπως είναι καλύτερα να μείνεις στο σημείο που είσαι, χωρίς να διακινδυνέψεις να μάθεις κάτι άσχημο;". Δεν ξέρω ποιος θα μπορούσε να πει ότι δεν θέλει να μάθει. Εγώ πάντως δεν μπόρεσα. "Είσαι σίγουρος; Σίγουρα σίγουρος; Απολύτως σίγουρος; Σίγουρος 100%;" ξαναρωτάει ο συγγραφέας (ούτε τα Vista δεν κάνουν τόσες ερωτήσεις!). Ε, παράτα μας πια! Ναι, είμαι σίγουρος πως θέλω να μάθω τι έκανε ο Ρόλαντ **μέσα** στο Μαύρο Πύργο!!!
"Καλά, εσύ το θέλησες", απαντάει ο συγγραφέας. Έτσι παρακολουθώ τον Ρόλαντ να ανεβαίνει τους ορόφους, να ανεβαίνει, να ανεβαίνει, να ανεβαίνει, περνώντας από όλα τα στάδια της ζωής του, σκέφτομαι πως κάποια στιγμή θα φτάσει στον θάνατο, αλλά ξαφνικά ανοίγει την τελευταία πόρτα και (εδώ κρατάμε την αναπνοή μας, παρακαλώ) βγαίνει στην έρημο. Ναι. Είπα "έρημο". Κάτσε λίγο να γράψω κι άλλη μια φράση σε περίπτωση που κάποιος μπερδεύτηκε. Ο μαυροντυμένος άντρας έφυγε στην έρημο και ο πιστολέρο τον ακολούθησε. Ναι. Καλά καταλάβατε. Ο μαυροντυμένος άντρας έφυγε στην έρημο και ο πιστολέρο τον ακολούθησε. Νομίζω πως θα την λατρέψω αυτή τη φράση, ήδη έχω αρχίσει.
Αγαπητέ Κινγκ, είσαι καταπληκτικός, απίστευτος, παμμέγιστος. Νομίζω πως έδωσες το μοναδικό (μη) τέλος που θα μπορούσα να αποδεχτώ σε όλη αυτήν την ιστορία, το μόνο (μη) τέλος που θα μπορούσα να βάλω δίπλα στο όνομα Ρόλαντ. Έτρεμα και μόνο στην ιδέα πως ο Ρόλαντ θα έφτανε κάπου και απλά (ή δύσκολα ή σύνθετα ή δενξέρωγωπώς) θα πέθαινε. Δεν το άντεχα βρε να πεθάνει ύστερα από τόσο κόπο! Έτρεμα και μόνο στην ιδέα πως ο Ρόλαντ θα τα έβρισκε όλα τέλεια και θα ζούσε αυτός καλά κι αυτός καλύτερα, με την (όποια) Σουζάνα να του λέει "Γύρισες αντρούλη μου, καμάρι του σπιτιού μας!" και τον (όποιον) Όρι να του φέρνει τις παντόφλες και την εφημερίδα. Δεν θα το άντεχα να γίνει ένας ήρωας με παντούφλες! Μπλιαχ! Κι έρχεσαι και διαλύεις τους φόβους μου, λέγοντάς μου ότι ο Ρόλαντ τερματίζει αρχίζοντας πάλι από την αρχή, αλλά κοίτα αυτή τη λεπτομέρεια, μπορεί τα πράγματα τώρα να κυλήσουν διαφορετικά από ό,τι διάβασες, μπορεί να είναι καλύτερα.
Σκέφτομαι πως ο Ρόλαντ θα ψάχνει πάλι για χρόνια και μου δημιουργείται μια θλίψη βέβαια, επειδή είναι κρίμα που δεν βρήκε κάτι απτό ως απάντηση στην αναζήτησή του. Αλλά δεν θα μπορούσα να τον συνδέσω με κάτι άλλο πλέον εκτός από την ίδια την αναζήτηση, εκτός από τα χιλιόμετρα που διέσχισαν οι μπότες του. Μακάρι να πάνε όλα καλύτερα λοιπόν, κι ας είναι μια ρόδα το κα· πάντοτε μπορεί να λοξοδρομήσει λίγο.
Αφήνοντας τώρα στην άκρη τον ενθουσιασμό, να γράψω κάποιες σκέψεις για τον συγκεκριμένο τόμο. Όσες θυμάμαι.
- Είχε κάποιες πολύ αηδιαστικές περιγραφές θανάτων. Ή να πω γευμάτων; Δεν είμαι σίγουρος, αλλά νομίζω πως ο θάνατος της Μία ήταν αρκετά ήπιος σε σχέση με τον θάνατο του Γουόλτερ. Ή τον θάνατο του/των Φάμαλο/Φίμαλο/Φάιμαλο (ή κάπως έτσι) λίγο πριν τον πύργο. Ας το ξεκαθαρίσουμε: τα γεύματα του Μόρντρεντ δεν ήταν και ό,τι καλύτερο να παρακολουθήσει κανείς.
- Αράχνη; Πάλι αράχνη; Αράχνη δεν είχε γίνει και το Αυτό; Να αρχίσω να ανησυχώ;
- Η Σουζάνα είχε υπάρξει ως Κάρυ;;! Ή μπερδεύτηκα;
- Στο δεύτερο μέρος ("Μπλε ουρανός / Ντέβαρ-Τόι") έχω την αίσθηση πως πλατειάζει αρκετά και προσπαθεί να το σώσει τελειώνοντας την επίθεση στο Αλγούλ Σιέντο στο άψε-σβήσε.
- Πάρα πολύ ενδιαφέρον το κα-σουμε και το σπάσιμο του τετ, ένιωθα πως η γραφή σε όλον τον τόμο γενικά ήταν περισσότερο αφηγηματική παρά μέσα από τα ίδια τα πρόσωπα, γεγονός που μου δημιουργούσε μια ατμόσφαιρα αποστασιοποίησης από τα πρόσωπα, που έφερνε αργά-αργά το σπάσιμο του τετ.
- Τελικά αυτός ο Στίβεν Κινγκ τι έγινε; Έγραψε κανένα βιβλίο της προκοπής; :-P
- Κεφάλαιο "Δέρματα": Το φτιάξιμο των δερμάτων από τον Ρόλαντ και τη Σουζάνα. Έλεος! Δεν θέλουμε να μάθουμε πώς φτιάχνονται τα δερμάτινα είδη, δεν είμαστε σε σεμινάριο για δερμάτινα είδη!
- Κεφάλαιο "Ο Τζο Κόλινς της Οντ'ς Λέιν": Το γέλιο χαρίζει υγεία. Σίγουρα; Ένα από τα καλύτερα κεφάλαια. Με έκανε να σκέφτομαι συνέχεια το Αυτό, υπό την έννοια ότι είχε πάρει το γέλιο (όπως αντίστοιχα τον κλόουν) και του είχε προσδώσει θανατηφόρες διαστάσεις. Η ατμόσφαιρα στο σπίτι του Κόλινς ήταν απίστευτη, το διάβαζα κι ένιωθα μια απίστευτα νοσηρή κατάσταση να γεμίζει το δωμάτιό μου, τα γέλια με έκαναν να ψάχνω για τον τρόμο πίσω από κάθε κίνηση και κάθε χαραμάδα. Την ξέρετε τη φράση "πέθανε στα γέλια", έτσι;
- Εντυπωσιακό το εύρημα με τη σχεδιαστική ικανότητα του Πάτρικ Ντάνβιλ, τρομακτική όμως η στιγμή που τράβηξε τον Ρόλαντ από το μανίκι και παραλίγο να τα καταστρέψει όλα!
Ουφ! Αυτά θυμάμαι τώρα. Πάει ο Μαύρος Πύργος λοιπόν. Δέκα μήνες κράτησε (για μένα) το book spiral του ZlatkoGr, από τότε που βρέθηκα με τον πρώτο τόμο στα χέρια. Ήταν κάπως κουραστικό. Αλλά άξιζε. Ευχαριστώ ZlatkoGr που έκανες αυτό το book spiral!! Κι αν δεν το είπα, να το πω: ο μαυροντυμένος άντρας έφυγε στην έρημο και ο πιστολέρο τον ακολούθησε.
Χαίρετε.
|
|
Journal Entry 10 by panost at Athens, Attica Greece on Monday, May 31, 2010
SPOILERS
Ουφ...Προβληματίζομαι!!!Δεν ξέρω ειλικρινά τι να γράψω για να μην απογοητέυσω τους προηγούμενους. Θα αρχίσω με τα θετικά λοιπόν. Ναι κι εμένα μου άρεσε που ο Ρόλαντ αρχίζει πάλι από την αρχή. Είναι ένας αντι-ήρωας, ένα γρουσούζικο πλάσμα που καταστρέφει τους γύρω τους για να φτάσει στον ΔΙΚΟ του σκοπό. Μήπως ότι γυρνάμε πάλι από την αρχή είναι μια λύτρωση ή μήπως μια σισύφειος τιμωρία;Ας μην ξεχνάμε ότι σκότωσε τη μάνα του κι εξαιτίας του διαλυθηκε και το κα-τετ. Ναι αυτό το τέλος θα ήθελα κι εγώ. Ανεβαίνει, περνάει τα σταδια της ζωής του, φτάνει στο τέλος και...πάμε πάλι από την αρχή. Από την άλλη χαίρομαι που Έντι Σουζάνα και Τζέικ ξανασυναντιούνται σε μιαν άλλη ζωή και ζουν ευτυχισμένοι. Έπρεπε να φύγουν μακριά από τον Ρόλαντ και καλά κάνανε. Ελπίζω τώρα που η ιστορία ξεκινάει από την αρχή να μην τους ξανακαλέσει. Καλά είναι εκεί!!! :)
Όλα τα άλλα δε μου αρέσανε. Οι αναλυτικές περιγραφές (γευμάτων, βυρσοδεψίας, ταξιδιού μέρα με τη μέρα, σπιτιών και Παγ ωμένων τόπων) (δηλαδή τελείωνε να πούμε). Πήδαγα σελίδες, πήδαγα κεφάλαια, στο τσακ ήμουν να τα παρατήσω τελείως. Αυτό ακριβώς είναι που δε μου άρσε και τόσο πολύ. ΟΚ μεγάλε έγραψες ένα έπος, κράτησες την αγωνία στο κόκκινο, συνδύασες αριστοτεχνικά τη μυθολογία των βιβλίων σου με την πλοκή του βιβλίου (πιστεύω ότι μια δεύτερη ανάγνωση αξίζει, μόνο για να εντοπίζεις το between the lines αλλα προσωπικά δε θα υποβληθω σε αυτό το μαρτύριο), ναι διασκέδασα με τα inside jokes του Στήβεν Κινγκ (αφού εκμεταλλεύτηκε μέχρι και το τροχαίο ατύχημα που τον καθήλωσε στην πραγματική του ζωή με έξυπνο τρόπο) αλλά ως εκεί. ΤΕΛΕΙΩΝΕ!!!!Φλύαρο, κουραστικό, τραβάει την αγωνία επιτηδευμένα πολύ. Κι όταν κάνεις ένα γιο που περιμένει πώς και πώς να σε φάει δεν το τελειώνεις έτσι απότομα. Τους επιτίθεται νύχτα και το σκοτώνει. Ε και λοιπόν; Δεν αντάλλαξαν λόγια; Δεν ήρθε ο Ρόλαντ αντιμέτωπος με τύψεις, ενοχές για το παρελθόν του μέσα από το μέλλον του, κάτι; Με ξενέρωσαν απίστευτα τα ρομπότ και οι λυκάνθρωποι (εγώ που απόλαυσα πραγματικά το Κινητό του ίδιου συγγραφέα). Ξεκινάει ευρηματικά για να καταλήξει σαπουνόφουσκα. Τέσπα. Παραμένω αυστηρά στην πλοκή και στον κύκλο που κάνει. Ναι αυτό μου άρεσε. Ναι δε μετανιώνω που διάβασα όλο το εργο αυτό. Κι ευχαριστώ το zlatko για την ευκαιρία.
|
Ο Μαύρος Πύργος VII - Ο Μαύρος Πύργος
